ี่ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าหลานเยาเยา เขาก็นิ่งสักพัก และเริ่มพูดไปด่าไป“นังหนู คิดว่าเจ้าตายไปแล้ว ดีที่ป้ายหลุมศพบนทะเลทรายต่างบันทึกไว้หมด”พอได้ยินสิ่งนี้ สีหน้าของหลานเยาเยาก็เคร่งขรึม ก้าวเดินไปอย่างรวดเร็วและคว้าหูของตาเฒ่าเย่นเอาไว้แน่น จากนั้นก็แกล้งทำเป็นตีเขาสองสามที แล้วก็รวดมองสำรวจร่างกายของเขา ดูว่ามีบาดแผลตรงไหนหรือไม่“เฮอะ! ตาเฒ่าเย่น ปากหมาพ่นคำพูดออกมาดีไม่ได้ ข้าเป็นหลานท่านนะ ไม่หวังให้ข้ามีชีวิตอยู่ แต่ยังรอเงินที่เหลือจากป้ายหลุมศพอีก?”หลานเยาเยานั้นไม่ได้ลงมือทำร้าย แต่คนแก่บางคนก็ชอบเล่นละคร ทำท่าทางแสร้งอย่างกับหูถูกกัดขาด“โอ๊ย เจ็บๆๆๆ หลานที่แสนดี หลานที่แสนดี เจ้าปล่อยมือออกก่อน ปู่ก็แค่ล้อเจ้าเล่น นี่ไม่ใช่รู้ว่าเจ้ามีชีวิตอย่างมีความสุขนี่! ยังไงเจ้าก็ไม่เข้าใจความหวังดีของข้าซํ้ายังวางแผนลอบฆ่าข้าอีกหรือ?”เมื่อเห็นเขาขอความเมตตา หลานเยาเยาจึงปล่อยเขาหลังจากที่มั่นใจแล้วว่าเขาไม่เป็นอะไร ก็รีบหยิบกานํ้าตรงเอวขึ้นมา นี่คือขวดที่หยิบมาเผื่อเอาไว้ ในตอนที่ส้งเย่นกุยมาหาคนในที่สุด ตอนนี้ก็ได้ใช้แล้ว708
เมื่อเห็นนํ้า นัยน์ตาของตาเฒ่าเย่นก็เป็นประกาย ตื่นเต้นขึ้นมา ดูเหมือนกับดีใจมากกว่าเจอหลานเยาเยาที่เป็นหลานเสียอีก“โอ้โห ฮ่าๆๆๆ ข้าไอแทบตายแล้ว”พูดไป เขาก็ดื่มนํ้าอึกอึกสองสามอึก จากนั้นก็พอ และปิดฝากา มองหลานเยาเยาอย่างปลื้มใจส่วนใบหน้าของหลานเยาเยาก็เปี่ยมล้นไปด
