้ตอนอยู่ที่หมู่บ้านฝันฮั๋วได้หยิบขวดกระปุกนิดหน่อยออกมาจากระบบการรักษาโรคภัยไข้เจ็บ และยาผงเป็นห่อๆหยิบยาผงในนั้นสองสามห่อ เนินทรายที่ส้งเย่นกุยได้โรยยาผงไว้แล้ว โรยไปอีกรอบ นี่ก็เพื่อป้องกันยาผงชนิดนี้ที่นางถือไว้ในมือ คล้ายๆกับยาผงที่ส้งเย่นกุยโรยบนพื้น ล้วนเป็นยาที่รบกวนประสาทสัมผัสในการรับกลิ่นเพียงแต่ยาผงของนางไม่มีกลิ่นที่แสบจมูก กลับมีกลิ่นสดชื่นอ่อนๆ หลังจากรอจนทำเสร็จ หลานเยาเยามองไปรอบๆแวบหนึ่ง จากนั้นมาถึงด้านหน้าของส้งเย่นกุย จึงกล่าว :“ข้ายังต้องไปค้นหาคนที่เหลือ ที่นี่มอบให้เจ้าแล้ว”703
ส้งเย่นกุยพยักหน้า นางหันหลังทันทีก็ต้องการจะเดินลงเนินทราย ส้งเย่นกุยรีบยกฝีเท้าตามไป“ข้าไปพร้อมกับท่านขอรับ”“ดี!” หลานเยาเยายิ้มมุมปากเล็กน้อยไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ และไม่รู้ว่าเดินไกลเท่าไหร่แล้ว ในที่สุดพวกเขาก็พบสองคนแล้ว ผู้หนึ่งเป็นคนของสำนักหงอี อีกผู้หนึ่งคือยู่หลิวซูที่กำลังค้นหาพวกเขาอยู่รอบๆยู่หลิวซูเห็นพวกสองคนไม่เป็นอะไร โดยเฉพาะเห็นบาดแผลของหลานเยาเยาเหมือนไม่หนัก เขาจึงแอบโล่งใจไปเปลาะหนึ่งแต่เมื่อเคลื่อนสายตาไปบนร่างของส้งเย่นกุย อดไม่ได้ที่จะตกตะลึงเล็กน้อยอ่อนโยนเหมือนนํ้า เขาที่ปฏิบัติตัวดี เห็นยากมากที่จะเปิดปากกว้าง สีหน้าท่าทางไม่น่าเชื่อโดยสิ้นเชิงเพราะว่าเสื้อผ้าของส้งเย่นกุยในเวลานี้ ขาวสะอาด ไม่ได้เปื้อนทรายสีเหลืองแม้แต่น้อย แม้แต่เส้นผมสักเส้นก็ไม่ได้ยุ
