าบุรุษผู้ดูแลสาขาหอหอมยาจึงเป็นที่รู้กันดี
พอท่านผู้อาวุโสเมิ่งออกจากหอยาหูหยุนซานก็ได้รับข่าวทันที ดวงตาของเขาเป็นประกายขึ้นมาทันใด เห็นได้ชัดว่านี่เป็นโอกาสอันดีที่หาได้ยาก
ครุ่นคิดครู่หนึ่ง รอยยิ้มก็ผุดขึ้นบนใบหน้าของหูหยุนซานจากนั้นก็โบกมือเรียกผู้ดูแลคนหนึ่งเข้ามา
“ไปเรียกเฉินซินซือมาพบข้า” หูหยุนซานสั่งเสียงเรียบ
ผู้ดูแลคนนั้นชะงักไปเล็กน้อย แล้วรีบรับคำสั่งถอยออกไปทันทีเฉินซินซือแม้ตอนนี้จะเป็นเพียงคนรับใช้ธรรมดาในสำนักชั้นใน แต่เมื่อไม่กี่ปีก่อนเขาก็เคยเป็นผู้ดูแลที่มีชื่อเสียงพอสมควร และยังเป็นที่โปรดปรานของหูหยุนซานอย่างมาก เพียงแต่ไม่รู้ว่าด้วยเหตุผลอะไร จู่ๆ ก็ถูกหูหยุนซานลดตำแหน่งให้เป็นคนรับใช้
ผู้ดูแลถอยออกไป ผ่านไปชั่วเวลาดื่มชาหนึ่งถ้วย ก็พาคนรับใช้วัยกลางคนที่มีรูปร่างค่อนข้างท้วม ใบหน้าแดงระเรื่อ มีรอยยิ้มติดตัวมาแต่กำเนิด ทำให้คนเห็นแล้วรู้สึกเป็นกันเองเดินเข้ามาในห้องโถง
“เฉินซินซือ เจ้าเป็นคนรับใช้มาสองปีแล้วสินะ! ยังอยากกลับไปอยู่ในตำแหน่งผู้ดูแลอีกหรือไม่?” หูหยุนซานโบกมือสั่งให้ผู้ดูแลถอยออกไป แล้วจึงถามอย่างเรียบๆ
“ข้าน้อยไม่กล้า ที่ท่านผู้ดูแลใหญ่ไม่ได้ขับไล่ข้าน้อยออกจากสำนักหมิงเยว่ ข้าน้อยก็รู้สึกซาบซึ้งในบุญคุณแล้ว” แม้น้ำเสียงจะหวาดกลัว แต่ใบหน้าของคนรับใช้ผู้นี้ก็ยังคงมีรอยยิ้มประจบสอพลอติดตัวมาแต่กำเนิด
“เจ้าเด็กนี่ก็นับว่ากล้าพอตัว กล้าขโมยของจากค
