เช้าตรู่วันรุ่งขึ้นหลานเยาเยาที่กำลังนอนหลับอยู่บนเนินทราย หลังจากตื่นขึ้นมา ก็ลุกขึ้นและปัดทรายสีเหลืองที่เปื้อนตามร่างกาย จากนั้นก็เดินไปที่สถานพักผ่อนของโหลวเย่วแม้จะผ่านไปเพียงไม่กี่วัน แต่อาการบาดเจ็บพระราชธิดาจาวหยางก็ดีขึ้นมากแม้แต่รอยไหม้ที่ร้ายแรงที่สุดที่หลังของนางก็เป็นสะเก็ดทั้งหมดแต่ว่า… …ลักษณะอาการของพระราชธิดาจาวหยางยังไม่ค่อยดีนัก ดูเหม่อๆลอยๆ สภาพจิตใจแย่ สีหน้าเป็นกังวล นางถึงกับไม่กินไม่ดื่มจื่อซีที่อยู่เคียงข้างนางตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ ทั้งสองอยู่ใกล้กันมาก หัวของพระราชธิดาจาวหยางพิงที่ไหล่เขาตลอดและจื่อซีมักหาหัวข้อที่จะคุยกับนางตลอด พระราชธิดาจาวหยางไม่เบื่อ แต่ก็ไม่ได้มีความสุข แต่บางครั้งก็เงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยดวงตาขุ่นมัวเล็กน้อย มีหลายครั้งอยากจะพูดแต่ก็ไม่ได้พูดหลังจากจื่อซีมองเห็นหลานเยาเยามาถึง ก็รีบลุกออกจากร่างกายพระราชธิดาจาวหยาง ยืนอยู่ข้างๆ แล้วพูดด้วยความเคารพ“คุณหนู!”เห็นทุกอย่างอยู่ในสายตา หลานเยาเยาก็พยักหน้าเล็กน้อย และไม่ได้พูดอะไรแต่ถามเกี่ยวกับสภาพร่างกายของพระราชธิดาจาวหยางโหลวเย่วเป็นยังไงบ้าง?”668
“ยังดี เพียงแต่ยังคงไม่กินไม่ดื่ม แม้ว่าจะบังคับนาง นางก็แค่กินสองคำ”จื่อซีรายงานอย่างละเอียด สีหน้าก็กลับสู่สภาพเดิมเมื่อหลานเยาเยาได้ยินเช่นนี้ ดวงตาก็หมองเล็กน้อยนางรู้ว่าทำไมโหลวเย่วถึงไม่กินไม่ดื่ม นางคงรู้สึกว่า ที่นี่คือทะเลทราย สิ
