ไปด้านข้าง และในที่สุดก็ค่อยๆหลับตาลงเขาทนเห็นคนอื่นร้องไห้ไม่ได้ รู้สึกว้าวุ่นในหัวใจ และบีบรัดหัวใจหลังจากที่โหลวเย่วร้องไห้เสร็จแล้ว นางก็ตั้งสติขึ้นมา และมองดูอาหารแห้งที่หลานเยาเยาให้ นางไม่ปฏิเสธแล้ว หยิบอาหารแห้งและกิน กินคำใหญ่ๆ สภาพจิตใจก็ไม่เฉื่อยชาอีกต่อไป“เยาเยา เจ้าพูดถูก ข้าไม่ควรทำให้เจ้ากังวล ไม่ควรทำให้พี่ชายเป็นห่วง ข้าต้องเข้มแข็ง และไม่มีอุปสรรคใดๆที่ฝ่าฟันไม่ได้”“ถูกต้อง! ทำเช่นนี้เป็นสิ่งที่ถูกต้อง หลังจากที่กินอิ่มแล้ว ข้าจะให้จื่อซีและองค์ชายรัชทายาท ส่งเจ้าไปยังหมู่บ้านฝันฮั๋ว พวกเจ้าอยู่ที่นั่นรอพวกข้ากลับมา จากนั้นก็จะพาเจ้ากลับไปที่เมืองหลวงประเทศก่วงส้า”โหลวเย่วพยักหน้าอย่างแรง ไม่ว่าหลานเยาเยาจะจัดการยังไง นางก็จะเชื่อฟัง671
“หมู่บ้านฝันฮั๋ว?”เสียงที่แปลกใจของจื่อซีแว่วเข้ามาในหูของหลานเยาเยา ทำให้นางเงยหน้าขึ้นมองเขา ด้วยความงุนงงเมื่อรู้สึกถึงสายตาที่จ้องมองมาที่เขา จื่อซีหันกลับมาทันที ชั่วขณะก็สบตากับหลานเยาเยาทันที และพูดอีกครั้ง“ที่คุณหนูกำลังพูดถึงคือหมู่บ้านฝันฮั๋วเหรอ?”ชื่อหมู่บ้านนี้คุ้นๆ เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อนแต่ว่า!เขาจำได้ว่า จากนอกเมืองเมืองทะเลทรายโกบี และเข้าสู่ทะเลทรายโกบี จากนั้นเข้าไปในทะเลทราย เขาและซีเฟิงได้ติดตามเครื่องหมายที่คุณหนูทิ้งไว้ และตามมาถึงที่นี่ตั้งแต่ออกจากเมืองหลวง ก็ไม่เคยเห็นหมู่บ้านไหนอีกเลยคุณหนูจำผิดหรือเปล่า
