ขึ้นอย่างรวดเร็ว และไม่กลายเป็นภาระไม่กินอาหารไม่ได้ เจ้าต้องรู้ว่า ถ้าเจ้าไม่กินอาหาร จะทำให้ข้าเป็นห่วง เจ้าคงไม่อยากให้ข้าเสียสมาธิในช่วงที่ตกอยู่ในอันตราย?”นางแสร้งทำเป็นไม่พอใจ ใบหน้าก็เคร่งเครียดพระราชธิดาจาวหยางส่ายหัวและพูดว่า“ไม่ ไม่ ข้า… …”“เอาล่ะ ข้ารู้ว่าเจ้ารู้สึกว่าสิ้นเปลืองอาหารและนํ้า อันที่จริงมันไม่ใช่ มีเพียงเจ้าหายดีเท่านั้น องค์ชายรัชทายาทพี่ชายของเจ้าจะได้ไม่ต้องกังวล ข้าก็จะไม่ต้องกังวล และยังมีคนทั้งหมดที่ห่วงใยเจ้าก็ไม่ต้องกังวลใจอีก”ประโยคนี้กระตุ้นพระราชธิดาจาวหยางอย่างมาก แต่เมื่อนางนึกถึงทุกสิ่งที่เสด็จพ่อของนางทำ นํ้าตาหยดหนึ่งก็ไหลลงแก้มของนางตั้งแต่ฟื้นจากอาการบาดเจ็บ นางก็นิ่งเงียบ ไม่ร้องไห้ไม่โวยวาย และในที่สุดก็อดไม่ได้ที่จะระเบิดออกมาเยาเยาข้าขอโทษ เสด็จพ่อของข้าไม่ใช่คน ไม่ เขาไม่ใช่เสด็จพ่อของข้า ข้าไม่มีเสด็จพ่ออย่างนั้น เขาทำร้ายเจ้า”670
โดยไม่สนใจความเจ็บปวดบนร่างกาย โผเข้าไปในอ้อมกอดหลานเยาเยา ร้องไห้เสียงดังหลานเยาเยาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่กอดนางไว้แน่นๆ มืออีกข้างค่อยๆตบหลังนางเบาๆ เหมือนกำลังกล่อมเด็กร้องเถอะ!ร้องไห้ออกมาดังๆความเก็บกดที่อัดอั้นไว้ในใจมาหลายวัน ความเจ็บปวดและคับข้องใจ ระบายออกมาให้หมดจื่อซีที่ยืนอยู่ด้านข้าง มือที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้ออดไม่ได้ที่จะกำหมัดไว้แน่น มองพระราชธิดาจาวหยางที่กำลังร้องไห้หนักขึ้นเรื่อย ๆเขาค่อยๆหัน
