าง?คำถามหลายอย่างแวบเข้ามาในสมองของนางซํ้าแล้วซํ้าเล่า และในที่สุดก็ถูกขัดจังหวะด้วยนํ้าเสียงอ่อนโยน“เจ้าสำนัก ตอนนี้พวกเราจะเดินไปตามแผนที่ภูมิประเทศของหนังแกะม้วนนี้หรือไม่?”ยู่หลิวซูเดินไปใกล้หลานเยาเยา และเห็นว่าหลานเยาเยากำลังมองหนังแกะม้วนอย่างเหม่อลอย ก็ขัดจังหวะการครุ่นคิดของนาง“อืม แผนที่ภูมิประเทศของหนังแกะม้วนไม่แตกต่างจากแผนที่ภูมิประเทศทะเลทรายที่ข้าวาด แต่แผนที่ภูมิประเทศในหนังแกะม้วนนั้นครอบคลุม และละเอียดกว่า หากไปตามแผนที่ภูมิประเทศนี้ สามารถหลีกเลี่ยงทางอ้อมได้เยอะ”มีเพียงสิ่งเดียวที่นางไม่เข้าใจ650
คนที่สามารถวาดแผนที่ภูมิประเทศของทะเลทรายได้อย่างพิถีพิถันเช่นนี้ เขาเคยเข้าไปที่ต้นไม้คู่ในวังนํ้าแข็งใต้ดินเหมือนนางหรือเปล่า?ยู่หลิวซูพยักหน้าเห็นด้วย“แล้วต่อจากนี้พวกข้าจะเดินไปทางไหน?”หลานเยาเยามองท้องฟ้า แม้ว่าพระอาทิตย์จะยังไม่ตกดิน แต่ก็เป็นเวลาเกือบคํ่าแล้วเย่แจ๋หยิ่งบอกว่า เขาจะรีบมาโดยเร็วที่สุด… …เรื่องของดอกกระดูกขาวจัดการไปถึงไหนแล้ว?เขาได้รับบาดเจ็บหรือไม่?แล้วเมื่อไหร่จะมาถึง?ถ้าไม่ใช่เป็นเพราะรอเขา คงจะเข้าไปในทะเลทรายหลายวันแล้ว เป็นไปไม่ได้ที่จะเดินไปได้แค่นี้เฮ้อ… …นี่มันแค่ไม่นาน! นางก็คิดถึงเขาเหลือเกินเขาละสายตาออกจากหนังแกะม้วน และเงยหน้าขึ้นมองไปข้างหน้า ตรงนี้ห่างจากภาพตรงจุดทารกยักษ์นอนยังมีระยะหนึ่ง นางต้องยื้อเวลาอีกหลายวัน“เริ่มมืดแล้ว ไปท
