เข้าเขตทะเลทรายเป็นเวลาสามวัน และระหว่างทาง สามารถพบเห็นศพได้เรื่อยๆส่วนใหญ่เสียชีวิตด้วยดาบ และมีเพียงส่วนน้อยที่เสียชีวิตด้วยยาพิษหรือเสียชีวิตแบบปกติ และคนส่วนใหญ่ที่เสียชีวิตเป็นคนในยุทธภพทั้งนั้นทะเลทรายอันกว้างใหญ่ ที่เต็มไปด้วยทรายสีเหลือง มีบางสิ่งผ่านสายตา เป็นเนินทรายที่ก่อขึ้นแต่ละชั้น เป็นทรายสีเหลืองที่ก่อตัวกองรวมกัน มองจากระยะไกล ดูเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุดยิ่งไปกว่านั้นเมื่ออยู่ในทะเลทราย คลื่นความร้อนได้พัดสู่คน เหมือนกับเปลวไฟที่ลุกโชน ร้อนมาก ทุกคนในกลุ่มต้องเผชิญภายใต้ความร้อน เต็มไปด้วยเหงื่อท่วมตัวหลานเยาเยาเดินนำหน้ากลุ่ม ดูศพตรงหน้าที่ตายมาแล้วไม่เกินสองวัน ดวงตาหม่นหมองเล็กน้อยนางมองไปที่มือของตัวเอง มือที่ขาวเรียวยาวงดงาม แต่ตอนนี้เปื้อนไปด้วยเลือดพวกเขาไม่สมควรตายเพียงเพราะยาฉางตาน แต่ยาฉางตานนั้นตัวเองเป็นคนพูดขึ้นมา… …นางคือตัวการความชั่วร้าย!แต่ไม่มีทางเลือก ราชครูเทียนเวิงคนนี้เก็บไว้ไม่ได้ ถ้าเขายังมีชีวิตอยู่ ปฐพีนี้จะวุ่นวาย และแผ่นดินใหญ่นี้จะตกอยู่ในอันตรายทะเลทรายไม่เหมาะสำหรับขับรถม้า รถม้าทั้งสองคันของฮ่องเต้ถูกทิ้งไปตั้งนานและตอนนี้ฮ่องเต้และพระราชธิดาจาวหยางขี่อยู่บนม้าพูดตามตรง สิ่งที่เหมาะสมที่สุดในทะเลทรายคืออูฐ641
น่าเสียดาย… …ในหมู่บ้านฝันฮั๋วไม่มีอูฐซักตัวทางด้านซ้ายและขวาของหลานเยาเยา คนหนึ่งคือยู่หลิวซูผู้อ่อนโยน และอีกคนคือเย่หลี่เฉิน
