เงียบไม่พูดจาเป็นเวลานาน หลานเยาเยาเปิดปากอีกครั้ง“รูปวาดนี้เป็นของเจ้า?”เมื่อเห็นรูปวาดนี้ก็มีค่ามหาศาล ตอนแรกน่าจะไม่ใช่ส้งเย่นกุย ในใจมีความสงสัยมากมาย เช่น ทำไมส้งเย่นกุยถึงได้คิดให้นางดูภาพวาดนี้?ภาพวาดนี้ทำให้นางนึกถึงเรื่องราวที่น่าเหลือเชื่อมากมาย เป็นนางที่ไม่ยินยอมเชื่อ“ไม่ใช่ขอรับ” ส้งเย่นกุยส่ายหัว นึกถึงพระที่มักจะยิ้มให้กับเขาอยู่เสมอนั้น“เป็นพระคุณเจ้าหยวนซู เขาเอาภาพวาดรูปนี้เก็บไว้ที่ข้านี้ ให้ข้าเก็บซ่อนไว้ดีๆยังบอกว่ามีวันหนึ่ง จะมีเทพธิดาท่านหนึ่งผ่านที่นี่ ให้ข้าเอาภาพวาดภาพนี้คืนให้นางข้าคิดว่า ภาพที่เก็บซ่อนสิบกว่าปีแล้ว ควรจะคืนเจ้าของเดิมแล้วขอรับ”ณ เวลานี้!หลานเยาเยาเพิ่งนึกได้ ตอนนี้นางบอกส้งเย่นกุยว่านางเป็นเทพธิดา ท่าทางการแสดงออกของเขาตะลึงงันคาดว่าเขาก็คงไม่เชื่อว่าจะมีเทพธิดาท่านหนึ่งผ่านหมู่บ้านฝันฮั๋วแห่งนี้จริงๆล่ะมั้ง!โดยเฉพาะอย่างยิ่ง……ที่นี่นอกจากหมู่บ้านฝันฮั๋ว ก็เหลือเพียงทะเลทรายและทะเลทรายแล้ว ใครจะมาสถานที่ที่กันดารชนิดนี้?มองดูส้งเย่นกุยม้วนภาพวาดขึ้นมาอีกครั้ง จากนั้นยื่นให้นาง นางไม่ได้รับ แต่หันหลังจากไป634
ภาพนี้ไม่ใช่ว่านางไม่อยากรับ แต่นางรู้สึกว่าไม่สามารถรับได้ นางมีลางสังหรณ์ชนิดหนึ่ง รับแล้วสิ่งของมากมายจะต้องเปลี่ยนแปลง รวมถึงความสัมพันธ์ของนางและเย่แจ๋หยิ่ง“เทพธิดา!”ด้านหลังส้งเย่นกุยตะโกนเรียกนางเสียงหนึ่ง จากนั้นก็ได้ยินเสีย
