มู่บ้านเดินขึ้นไปสองก้าว สายตาจดจ่ออยู่ที่ส้งเย่นกุย ด้วยตาแดงเล็กน้อยอีกครั้ง“ขุนเขาเขียวนํ้าใสมรกตทะเลทรายเหือดแห้ง ส้งเย่นกุยของสถานที่ลึกเข้าไปในฝันฮั๋ว เด็กดี หมู่บ้านฝันฮั๋วคือบ้านของเจ้าตลอดไป”หลังจากนั้นส้งเย่นกุยติดตามหลานเยาเยาพวกเขาจากไปแล้ว หลังจากเดินแล้วหนึ่งร้อยเมตรลมเย็นสายหนึ่งพัดมา หลานเยาเยาหันกลับไปมองหมู่บ้านฝันฮั๋วกะทันหันเห็นเพียงหัวหน้าหมู่บ้านตั้งใจแน่วแน่ไม่ให้คนข้างๆพยุง ร่างกายหลังค่อม ไล่ตามมาไกลมาก จากนั้นก็คุกเข่าลงหันมาทางพวกเขา โขกหัวทำความเคารพเสียง636
ดังอย่างหนักสามครั้ง ชาวบ้านที่ตามอยู่ด้านหลังก็พากันคุกเข่าลงเคาะหัวทำความเคารพตามหัวหน้าหมู่บ้านในดวงตาแต่ละคนล้วนเปล่งประกายด้วยนํ้าตา……หัวหน้าหมู่บ้านที่เคาะหัวแล้วสามครั้ง นํ้าตาหยดหนึ่งไหลผ่านใบหน้าที่เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งกาลเวลา ดวงตาที่เปล่งประกายด้วยนํ้าตา สะท้อนรูปเงาร่างคนที่เหลือความใหญ่เท่ากับนกกระจอก“หัวหน้าหมู่บ้าน ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ของพวกเรา……”หัวหน้าหมู่บ้านถอนหายใจเฮือกหนึ่ง “นั่นถึงจะเป็นเส้นทางที่เขาควรจะเดิน!”หลานเยาเยาพวกเขาที่ยืนอยู่ไกลๆ ยู่หลิวซูไม่เข้าใจเป็นอย่างมาก“เจ้าสำนัก พวกเขาเป็นอะไรขอรับ? ไม่ใช่ว่าท่านแค่กำจัดเลือดในบ่อนํ้าโบราณออกไปให้พวกขาหรือ ไม่ถึงกับต้องนำคนทั้งหมู่บ้านทำความเคารพอย่างยิ่งใหญ่ขนาดนี้หรอกมั้ง?”เห็นหัวหน้าหมู่บ้านที่สูงอายุคุกเข่าลงหลานเยาเยาเหมือน
