ทั่วทั้งเกาะที่ห้าตกอยู่ในความเงียบงันวังเวง จนแทบจะได้ยินเสียงเข็มตกกระทบพื้น
ริมฝีปากของเหล่าผู้บำเพ็ญเพียรเกาะเชียนไห่นับไม่ถ้วน ต่างอ้าค้างด้วยความตื่นตะลึงจนวิญญาณแทบหลุดลอยออกจากร่าง
ตัดทำลายฝ่ามือของบรรพชนพันเกาะจนสลาย, สังหารยอดฝีมือระดับจินตานในพริบตาไปนับสิบ, มิหนำซ้ำยังผ่าแยกขุนเขาขนาดมหึมาจนขาดเป็นสองท่อน...
อานุภาพทำลายล้างระดับนี้… คือคลื่นปราณกระบี่ที่ฟันออกมาโดยระดับหยวนอิงจริงๆ หรือนี่??
“ระดับหยวนอิง… สมกับเป็นขุมพลังอันยิ่งใหญ่จริงๆ!”
จางอวิ๋นสัมผัสถึงพลังปราณที่เปี่ยมล้นและพลุ่งพล่านอยู่ในกายเนื้อ มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยด้วยความพึงพอใจ ก่อนที่สายตาอำมหิตจะล็อคเป้าไปที่เจ้าเกาะเชียนไห่
“เช่นนั้น… ก็เอาเจ้ามาเป็นเครื่องสังเวยฉลองการเลื่อนระดับของข้าก็แล้วกัน!”
“แย่แล้ว!”
เมื่อสบเข้ากับสายตาคู่นั้น เจ้าเกาะเชียนไห่หน้าถอดสี ความรู้สึกหวาดผวาราวกับถูกสัตว์อสูรดึกดำบรรพ์จ้องมองแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย
เปรี้ยง!
ยังไม่ทันจะได้ขยับตัวโคจรพลังป้องกัน ก็เห็นเงาร่างสายหนึ่งพุ่งสวนมาดุจสายฟ้าฟาด พร้อมกับพกพาแรงกดดันอันน่าสยดสยองจนเขาแทบหายใจไม่ออก
ตูม!
ผู้คนในเหตุการณ์เห็นเพ
