พระราชธิดาจาวหยางมองดูน่องไก่ในมือ แล้วก็มองดูหลานเยาเยาที่หิวราวกับหมาป่าอีก อดที่จะกลืนนํ้าลายไม่ได้ไม่รู้ว่าอย่างไรทั้งๆ ที่เป็นของอย่างเดียวกัน ส่งมอบให้แก่นางจากมือของหลานเยาเยา ทำไมจึงชั่งน่าเอร็ดอร่อยยั่วยวนคนนักนะ?ด้วยเหตุนี้!นางกะพริบตา ตัดสินใจเด็ดขาด เอาน่องไก่ส่งเข้าไปในปากโดยตรง การกระทำที่รวดเร็ว คำหนึ่งทำให้น่องไก่หายไปหนึ่งส่วนสามทันทีจากนั้นภายใต้ดวงตาที่เบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆของหลานเยาเยา จัดการน่องไก่ด้วยความรวดเร็ว จนเมื่อเหลือเพียงกระดูกไก่หนึ่งชิ้น นางยื่นกระดูกไก่ไปด้านหน้าของหลานเยาเยาแบบยังไม่จุใจ“ตอนนี้ไม่หนักแล้ว ท่านต้องการช่วยข้าถือไว้ไหม?”“…….”หลานเยาเยากุมหน้าผากอย่างจนปัญญาทันที “เชื่อหรือไม่ว่าข้าจะตีเจ้าให้ตายโหลวเย่ว พวกเราเพิ่งจะไม่เจอกันไม่นาน เจ้าก็เรียนสิ่งไม่ดีแล้วใช่หรือไม่? เจ้าลืมตากว้างๆมองให้ชัด ข้าเป็นถึงเทพธิดาที่สง่างาม แสดงความเคารพต่อข้าด้วยน่องไก่หนึ่งอันก็ไม่ยินยอมหรือ?”เช่นนี้คือกำลังมองดูนางด้วยความเดียงสาท่าทางการแสดงออกว่าข้าไม่รู้อะไรเลย “ไม่ใช่ว่าท่านยื่นให้ข้ากินหรือ?”608
หลังจากนั้น ใช้สายตาขอความช่วยเหลือมองไปทางเย่หลีเฉิน กล่าวอ้อนด้วยความน่าสงสารเป็นที่สุด :“เสด็จพี่องค์ชายรัชทายาท เมื่อครู่ท่านก็เห็นชัดแล้ว น่องไก่คือเทพธิดาให้ข้า ข้าเพียงกินไปด้วยความหวังดีเท่านั้น ข้ามีทำอะไรผิดหรือ? ไม่มีนะเพคะ!”อะไร?นี่ยังเป็นโหลวเย่
