ข่มขู่ของหลานเยาเยายิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ทำอะไรไม่ได้ นางทำได้เพียงกล่าวด้วยความเจ็บปวดเป็นที่สุด :“เช่นนั้นก็ได้! รอกลับไปที่เมืองหลวงท่านอยากกินเท่าไหร่ ข้าก็เลี้ยงเท่านั้น”รู้สึกปวดใจเล็กน้อยอย่างอธิบายไม่ถูก!611
มีประโยคนี้ของโหลวเย่วแล้ว หลานเยาเยาถึงได้พยักหน้าด้วยความพอใจ กลิ่นอายอันตรายที่นับไม่ถ้วนหายไป สีหน้าเต็มไปด้วยความร่าเริงสดใส“เด็กดี โหลวเย่วของพวกเราเป็นเด็กดีจริงๆ รู้จักการเลี้ยงฉลองความลำบากของเสด็จสะใภ้อาแล้ว”หลังจากพูดจบ นางก็ทำสีหน้าจริงจัง มองดูโหลวเย่วอย่างเคร่งขรึม“หลายวันมานี้ ไม่ได้มาเยี่ยมเจ้าเลย โกรธหรือไม่?”ได้ยินคำพูดเหล่านี้ โหลวเย่วค่อนข้างงงงัน“โกรธ? ข้าโกรธอะไรล่ะ? ข้ายังกลัวท่านโกรธข้าแหนะ!”เอ่อ?เกิดอะไรขึ้น?ใครโกรธใครกันแน่ล่ะ?“ข้าโกรธเจ้า? ทำไมเจ้าถึงคิดเช่นนี้?”“ก่อนหน้านี้เมื่อท่านยังเป็นเทพธิดา ข้าก็ไม่รู้ว่าท่านคือหลานเยาเยา พูดคำที่ทำให้คนเกลียดมากมาย ท่านไม่คิดเล็กคิดน้อยเคืองข้าริเริ่มมาหาข้า ยังส่งน่องไก่ให้ข้าอีก ข้า……ละอายใจมาก จริงๆ”ตอนนี้ในช่วงเวลาสั้นๆ เหมือนกับว่าโหลวเย่วเติบโตขึ้นอย่างมาก แววตาเปลี่ยนเป็นโศกเศร้า สีหน้าครุ่นคิด กับสามปีก่อน เหมือนกับตอนที่นางถูกหนอนพิษกู่เช่นนั้นความจริง!612
หลังจากพิธีเซ่นไหว้ใหญ่ โหลวเย่วคิดอยากไปขอโทษหลานเยาเยาตั้งนานแล้วแต่ว่า หลังจากนั้น หลานเยาเยาก็หายตัวไปแล้ว แม้แต่ทุกอย่างที่เกี่ยวข้องก
