อชายชุดดำได้ยิน ก็รีบมองไปยังยู่หลิวซูที่มีท่าทางเหมือนลูกท่านหลานเธอ ดูสุภาพบุรุษ สายตาอ่อนโยนราวกับสายนํ้า ดูท่าทางจะเหมือนอย่างที่หญิงผู้นั้นพูดจริงๆ ที่ไม่ชอบพูดจา ไม่เป็นศิลปะการต่อสู้ ทั้งยังชอบช่วยเหลือผู้ถูกรังแก รนหาที่ตาย“เจ้ากล้าต่อยข้า……”“ปัก!”“ข้าคือนักเลงของหมู่บ้านฝันฮั๋วนี้……”“ปัก!”“……ยังลงมืออีก ข้าก็จะฆ่าคนแล้ว……”“ปักปักปัก!”“ที่ต่อยก็คือขยะอย่างเจ้า!” ยู่หลิวซูสลัดชายชุดดำออกไป และใช้เท้าเหยียบศิลปะการต่อสู้บวกกับกำลังภายในเอาออกมาใช้หมด ทำให้ชายชุดดำหมดแรงรับมือ รู้สึกจนปัญญาไม่ใช่ว่าพูดไม่ได้ ไม่เป็นศิลปะการต่อสู้ ชอบถูกตีไม่ใช่หรือ?574
ทำไมถึงรู้สึกว่าคำพูดมันกลับกันทั้งหมดหล่ะ?สุดท้าย!ยู่หลิวซูก็ต่อยเข้าไปแรงๆ ชายชุดดำที่หน้าบวมเหมือนหมู เขาทนไม่ไหว ครู่นึงก็สลบไป“ชอบถูกตี แถมยังคำพูดเยอะขนาดนั้น ไม่รู้ว่าพูดมากนั้นตายง่ายไหม?”ยู่หลิวซูตบๆฝุ่นที่ไม่ได้มีอยู่บนตัวเลย และกลับไปอยู่ข้างหลานเยาเยาเงียบๆ และเอาสายตาไปมองบนต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์สีเหลืองทอง ราวกับก่อนหน้านี้ไม่เคยเกิดเรื่องทุบตีมาก่อนชายชุดขาวยันตัวขึ้นมา นัยน์ตาเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง ทนต่อความเจ็บปวดขยับมือที่กุมอกอยู่ด้วยความยากเย็น และคำนับสองมือ“ขอบคุณผู้มีพระคุณทั้งสอง!”หลานเยาเยาพยักหน้า ถือว่ากลายเป็นบุญคุณของเขา“เจ้าเป็นนักปราชญ์หรือ?”เมื่อครู่ชายชุดดำหยาบคายนั่นบอกว่าเขาคือนักปราชญ์ผู้โอหัง เมื่
