ียว สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือแผนที่เส้นทาง สิ่งอื่นๆก็ไม่ได้ใส่ใจก่อนออกเดินทาง555
ฮ่องเต้เชิญหลานเยาเยาให้ไปในรถม้าของเขาด้วยกัน แล้วก็พยายามพูดว่ารถม้าของเขาสะดวกสบายยังไง ไม่สั่นสะเทือน ขนาดเอาถ้วยชาวางไว้บนม้านั่ง นํ้าก็ไม่หกออกมาหลานเยาเยาแอบพูดว่า: โง่เขลามีความสามารถไปเปรียบเทียบกับรถม้าของเย่แจ๋หยิ่งได้ไหม? แบบนั้นถึงจะเรียกว่าของระดับสูงจริงๆจากนั้นนางก็เป่านกหวีด ตะโกนว่า: “สวนหยู่！”“ก๊อบ ก๊อบ ก๊อบ……”ม้าแข็งแรงสวยงามตัวหนึ่งวิ่งมาอย่างสง่างาม และถูๆอยู่ตรงแขนนางอย่างอบอุ่นดูแสนรู้มากอา!สวนหยู่นี่นับวันยิ่งชอบอ้อนขึ้นเรื่อยๆหลานเยาเยาพลิกตัวขึ้นมา ถีบสองเท้า สวนหยู่ก็ส่งเสียงฮี้ ทันใดนั้นก็ควบม้าออกไปราวกับยิงธนู คนหนึ่งคน ม้าหนึ่งตัวจากไปด้วยความเร็ว ทุกคนเพิ่งดึงสติกลับมาได้ คนของสำนักหงอี ที่นำโดยยู่หลิวซูก็รีบขึ้นม้าและตามไปตาเฒ่าเย่นที่ช้าไปก้าว มองไปรอบๆ ก็อดไม่ได้ที่จะเบิกตากว้างม้าหล่ะ?ทำไมพวกเขาถึงมีม้ากันทุกคน แต่เขาไม่มีหล่ะ?ที่จริงไม่ใช่ไม่มี แต่ไม่มีใครรู้ว่าเขาจะมา จะเตรียมให้ใครหล่ะ! ให้อากาศนั่ง?ไม่มีวิธีแล้ว556
ร่างกายของตาเฒ่าเย่นกะพริบ กลายเป็นภาพเบลอ บินออกจากศาลาไปแล้ววิชาตัวเบาก็สูงส่ง ความเร็วก็ไวมาก รีบไล่ตามคนที่ขี่ม้ารั้งท้ายสุดคนนั้น ทันใดนั้นก็มานั่งอยู่หลังสุดจู่ๆก็มาเพิ่มนํ้าหนักคนคนนึง ทำให้ขาของม้าเร็วที่ห้อตะบึงมานั้นอ่อนจนแทบจะพลิก ดีที่ควบค
