รู้ตั้งนานแล้วว่าก่อนนางจะมาก็ควรแก้ไขมันอย่างรวดเร็วตอนนี้กลับดี ถูกแย่งขาหมูไปอีกเมื่อหลานเยาเยาเห็นว่าเป็นเขาจริงๆ ก็ไม่สนใจสีหน้าใดๆ สีหน้าเย็นชาและเอ่ยออกมาเสียงเย็น:“ตาเฒ่าเย่น ท่านมาที่นี่ทำไม? ไม่ใช่ว่าท่านมีเรื่องที่ใหญ่กว่านี้ต้องทำหรือ?”พวกการกอบกู้ราชวงศ์เก่า อัครเสนาบดีโอรสแห่งสวรรค์อะไรนั่น เรื่องสำคัญใหญ่ๆรอเขาทำอยู่ จะมาที่นี่ทำไม?จะไปรนหาที่ตายกับนางที่ทะเลทรายหรือ?“เฮอะ! เรื่องสำคัญอะไรจะไปสำคัญกว่าชีวิตของหลานสาว?”ประโยคนี้ทำให้หลานเยาเยาอบอุ่นหัวใจตาเฒ่าเย่นมักจะชอบพูดประโยคน่าฟัง นางเองก็ประทับใจ แต่จู่ๆตาเฒ่าเย่นก็พูดมาอีกว่า:“ที่ข้าพูดเช่นนี้ พอถึงตอนอาหารเช้า ก็สามารถเพิ่มขาหมูอีกสองขาได้ใช่ไหมหล่ะ?”หลานเยาเยาหมดคำพูดทันทีเหลือบตามองเขาแล้วพูดอย่างรังเกียจว่า: “ท่านกลับไปเถอะ! ไม่ใช่ว่าทุกที่จะมีขาหมู และก็ไม่ใช่ว่าขาหมูทุกที่จะอร่อยเหมือนกับที่เมืองหลวงนี่อีกอย่าง พูดคำกินใจขนาดนี้เพียงเพื่อจะได้ขาหมูเพิ่ม ยังพูดออกมาอย่างไม่อายไม่รู้จักเก็บเอาไว้หรือไง?”546
“ไม่มีจริงๆหรือ?” ตาเฒ่าเย่นถามอย่างไม่ล้มเลิกความตั้งใจ“ไม่มี! เมื่อถึงทะเลทรายแล้ว แม้แต่ดินก็ไม่มีให้กิน”“งั้นก่อนจะถึงทะเลทราย ก็กินเนื้อมากขึ้นหน่อยได้ไหม?” ไม่มีขาหมู ก็น่าจะมีเนื้อนะ? ถ้าไม่มีแม้แต่เนื้อ มันจะทำให้อิ่มได้อย่างไร!“วางใจได้ ทุกมื้อมีเนื้อ”สำหรับการเดินทางไปทะเลทราย พื้นที่ว่างในระบ
