บการรักษาโรคภัยไข้เจ็บของนางแทบจะเต็มไปด้วยของ นางพกไปมากที่สุดชนิดที่ว่าห้ามขาดของโดยเด็ดขาด“พูดได้ดี พูดได้ดี หลานสาวเด็กดี ปู่ชอบเจ้าแบบนี้”ขณะพูด เขาก็แย่งขาหมูที่หลานเยาเยาแย่งไปไว้ในมือกลับมา “นี่เป็นของปู่ คนรุ่นเด็กอย่างเจ้าจะมาแย่งอะไร ไปไหนก็ไป”หลานเยาเยามองมือที่ว่างเปล่า เหลือแต่เพียงมือที่มีนํ้ามัน กำลังคิดว่าจะแย่งกลับมาอีกดีไหม?ก่อนหน้านี้สู้กับเย่แจ๋หยิ่งมาสามร้อยรอบ ท้องก็หิวแล้ว ตอนนี้เมื่อเห็นว่าขาหมูที่แย่งมาถูกแย่งกลับไปก็แอบกลืนนํ้าลายเงียบๆ จากนั้นก็มองสีหน้าของทุกคนในศาลา รีบสะบัดแขนเสื้อ พูดอย่างสง่าว่า:“ใช่ นอกจากนั้นหลานเองก็เป็นเจ้าสำนัก มีเงินกองใหญ่ ของกินกองใหญ่ จะไปแย่งของกับท่านได้อย่างไร?”พูดไปมาก็ได้กลิ่นหอม สายตาก็อดชำเลืองไปอยู่ที่ขาหมูไม่ได้ สุดท้ายก็ตัดสินใจย้ายสายตาไปมองเนินเขาต้นไม้สีเขียวอันแสนไกลรอจนหลังจากตาเฒ่าเย่นจัดการขาหมูสองขาในมือเสร็จถึงจะเงยหน้ามีกำลังใจสู้มายืนอยู่ข้างหลานเยาเยา และพูดเสียงดังกังวานว่า:547
“ปู่เป็นแบบนี้ อีกครู่เดี๋ยวคนเลวพวกนั้นก็มาแล้ว จะจำข้าได้ไหมนะ?”เมื่อได้ยินเขาพูด หลานเยาเยาก็เงยหน้ามองเขา มองขึ้นลงสามรอบ หลังจากนั้นก็ลง และพูดยิ้มอย่างดูถูกว่า:“ตาเฒ่าเย่น ตอนนี้ท่านไม่ต่างไปจากยาจกเลย ไม่ต้องกังวลว่าจะจำได้ไหมหรอกควรจะกังวลว่าพวกเขาจะไล่ท่านออกมาไหมดีกว่า”ตาเฒ่าเย่นไม่สบอารมณ์ ชำเลืองมองหลานเยาเยา“นี่พูด
