น หลานเยาเยากำลังจะหงายไพ่เขาเขาไม่พูดคำใด และหลานเยาเยาได้แต่พูดต่อ:“เสด็จแม่ของเจ้าพยายามที่จะฆ่าข้าหลายครั้ง ข้าจึงปล่อยให้นางได้รับผลที่ตามมา ข้าไม่คิดว่าข้าผิดเสด็จพ่อของเจ้าคิดกับข้าเลยเถิด หากไม่สามารถรับได้ก็ต้องคิดที่จะทำลาย ข้าเกลียดเขาแต่ข้าไม่สามารถที่จะโค่นล้มอำนาจของฮ่องเต้ด้วยเหตุนี้ได้ ทำให้ราษฎรต้องตกอยู่ในความทุกข์ยากลำบาก ข้าสามารถมีชีวิตกลับมาได้ เป้าหมายเดียวคือราชครูเทียนเวิงเท่านั้นเขาจะต้องตาย หากเขาไม่ตาย ใต้หล้าก็จะวุ่นวาย531
แน่นอน ข้ายังต้องคิดบัญชีเสด็จพ่อของเจ้า แต่เจ้าไม่ใช่เขา”ด้วยเหตุนี้ การอธิบายถึงจุดนี้ก็ดี อธิบายไปมากก็ไร้ประโยชน์หากเย่หลีเฉินไม่สามารถคิดได้ด้วยตนเอง หรือการตัดสินใจขั้นสุดท้ายคือการเลือกอยู่ข้างเสด็จพ่อของเขาก็ไม่สำคัญเย่หลีเฉินคนเดียวก็ไม่เป็นอันตรายต่อแผนของนาง“เสด็จอาล่ะ? เจ้าจริงใจกับเขามากแค่ไหน?”ในความเป็นจริงเขาก็รู้เช่นกัน ว่าตั้งแต่หลานเยาเยามายังเมืองหลวงในฐานะเทพธิดา ไม่ใช่หลานเยาเยาที่สามารถเข้าใกล้นางได้ แต่เสด็จพ่อจงใจสร้างโอกาสให้ตนเอง และหลานเยาเยาก็แค่ถูกเข้าหาก็เท่านั้น“เขาเป็นสามีของข้า เราเป็นสามีภรรยากันมาหลายภพหลายชาติ”ไม่ต้องพูดถึงความจริงใจของนางว่ามีมากแค่ไหน เพียงคำตอบแบบนี้ก็เข้าใจดีอยู่แล้วว่าเย่หลีเฉินเข้าใจเพียงพอ“ทะเลทรายช่างอันตราย แต่เขาปล่อยให้เจ้าไปเสี่ยงแบบนี้หรือ?”บางครั้งข้าก็ไม่เข้าใจเสด็จอ
