ื่อหันกลับไปก็เห็นเงาร่างที่คุ้นเคยอยู่หลังต้นไม้ใหญ่คือนาง!หลังจากพิธีบวงสรวงในวันนั้น นางก็ได้ซ่อนตัวอยู่ตลอดเวลาเขาคิดว่าจะไปที่จวนอ๋องเย่ แต่ไม่มี เขาก็ยังรู้สึกคลับคล้ายคลับคลา ว่านางอาจจะมาที่ตำหนักของเขา แต่ก็ไม่มีเช่นกันไม่ต้องพูดถึงพวกฮ่องเต้เลย กลัวว่าจะเป็นตัวของอ๋องเย่เอง แต่ตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าพวกเขาซ่อนตัวอยู่ที่ไหน?เซียวจิ่นหยูยิ้มเล็กน้อย และเดินไปสองสามก้าว ประโยคแรกที่เอ่ยขึ้นก็คือ:“ข้านึกว่าเจ้าจะมาช่วยอ๋องเย่ตามหาซะอีก”หลานเยาเยาตบฝุ่นผงบนตัวที่ไม่ได้มีอยู่บนร่างกายตั้งแต่แรก ยิ้มและพูดตามความจริง:“เขาไม่มีเวลาดูแลตัวเอง และไม่มีกำลังคนมากพอที่จะมาช่วยข้าได้ ที่สำคัญที่สุดคือ ข้าคิดว่าเจ้ามาช่วยก็ยิ่งไม่ทำให้ใครต้องสงสัย”เย่แจ๋หยิ่งอยู่ตรงหน้าฝ่ายค้าน แต่ราชครูเทียนเวิงก็ไม่ใช่คนที่จะรังแกได้ง่ายๆ517
สำหรับแหล่งเพาะพันธุ์ดอกกระดูกขาวของประเทศต่างๆ เขาได้จัดกำลังคนเอาไว้เรียบร้อยแล้ว รอแค่เมื่อราชครูเทียนเวิงไปถึงทะเลทราย ก็สามารถทำลายดอกกระดูกขาวได้ทันที“เจ้าแน่ใจว่าข้าจะช่วยเจ้าได้?”เซียวจิ่นหยูเลิกคิ้วเล็กน้อย และมุมปากเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม เมื่อหลานเยาเยามาหาเขา ก็ไม่ได้มีความโกรธสักนิด แต่กลับรู้สึกมีความสุข“เจ้าทำได้แน่นอน!”นางค่อนข้างแน่ในจุดนี้ และไม่ต้องพูดถึงว่านางเคยช่วยเขาไปกี่ครั้ง เพียงแค่คิดถึงมิตรภาพระหว่างเขากับเย่แจ๋หยิ่ง เขาจะต้องช่วยแน่นอน“เจ้
