ารู้จักข้าดี ไม่ต้องกังวลหรอก! อ๋องเย่ได้กล่าวทักทายไป”เมื่อได้ยินคำพูดของเขาเช่นนี้ หลานเยาเยายิ้ม นางแง้มริมฝีปากเล็กน้อย และส่ายหน้า:“อันที่จริงข้าไม่ได้รู้จักอะไรเจ้า แต่รู้จักเย่แจ๋หยิ่ง ข้ารู้ว่า เมื่อหลานปีก่อนเจ้าเคยปรากฏตัวในที่ต่างๆ ในฐานะขององค์ชายแห่งราชวงศ์เก่าตัวปลอม และเมื่อข้าได้รู้ถึงฐานะของอีกคนหนึ่ง จึงเริ่มคาดเดาได้อย่างอาจหาญ จนกระทั่งในที่สุดก็ยืนยันระหว่างเจ้า โม่เหลียงเฉิน และยังมีเย่แจ๋หยิ่ง คงจะเป็นเพื่อนรักที่ไม่ยอมใครง่ายๆสินะ! หากเย่แจ๋หยิ่งสามารถเชื่อเจ้าได้ ข้าก็เชื่อเช่นกัน”“เจ้านี่! เพื่อเห็นแก่อ๋องเย่ เขาไม่อยู่! เอาล่ะ จะไม่พูดอะไรมาก อีกไม่นานคนของฮ่องเต้ก็จะมารับยังตำหนักไปแล้ว เจ้ามีเวลาเพียงหนึ่งชั่วโมง ในการคิดหาวิธีที่จะพาคนเข้ามา อย่าให้ใครดูออก”ท่านพ่อลาออกจากราชการและกลับบ้าน ซึ่งเป็นความเห็นของเขา518
ท่านพ่อไม่ได้คิดอะไรมาก เมื่อพิจารณาถึงวิกฤตต่างๆ นานาของสองสามวันก่อนท่านพ่อผู้ซึ่งมีความซื่อสัตย์และกล้าหาญก็ผิดหวังอย่างเจ็บปวดนอกจากนี้การกลับบ้านเกิดเพื่อพักผ่อนอยู่บ้านเฉยๆ ก็เป็นทางเลือกที่ดีทางเลือกหนึ่งขณะนี้หลานเยาเยากอดเขาอย่างเคารพ “ขอบคุณ!”“ไม่มีใครติดหนี้ใคร และไม่มีใครควรขอบคุณใคร ล้วนแต่เป็นเพื่อนกันทั้งสิ้น”“อืม เจ้าพูดถูก ล้วนแต่เป็นเพื่อนกันทั้งสิ้น”หลานเยาเยาไม่ได้ฝากอะไรไว้มาก ถามเพียงประโยคเดียวเท่านั้นก่อนออกไป:“เจ้าพร
