อนคลาย เย่หลีเฉินพึมพำประโยคหนึ่ง:“หลานเยาเยา เจ้าจะอยู่ที่ไหน?”……จวนอ๋องเย่ ในห้องบรรทมองครักษ์ลับที่แข็งแกร่งผู้หนึ่งเหาะเข้ามา คุกเข่าทำความเคารพต่ออ๋องเย่ที่ยืนอยู่ด้านหน้าหน้าต่าง ทำมือเคารพและกล่าว :“เจ้านาย ตอนนี้จวนราชครูได้ถูกตรวจสอบเพื่ออายัด องครักษ์วังหลวง สิงปู้และศาลต้าหลี่ร่วมมือกันจับกุมราชครูทั้งเมือง ล้วนไร้ร่องรอย ราชครูจะออกนอกเมืองหลวงไปที่ทะเลทรายแล้วหรือไม่ขอรับ?”ตอนนี้ทั้งเมืองใช้กฎอัยการศึก ทหารสืบค้นหาแทบจะทุกบ้าน แม้กระทั่งจวนของเหล่าขุนนางทหารล้วนเป็นองค์ชายรัชทายาทนำคนไปตรวจหาด้วยตัวเอง แต่ยังคงไม่พบเบาะแสของราชครูนอกจากราชครูจะเหินฟ้าดำดินได้ ไม่เช่นนั้นก็สืบหาคนออกมาได้นานแล้ว“ไม่! ค้นหาต่อไป”เยาเยาไม่ไป ราชครูจะไปได้อย่างไร?องครักษ์ลับแฉลบตัวจากไป เย่แจ๋หยิ่งหันกลับมา มองดูเงาร่างที่เลือนรางด้านหลังฉากกั้น ในดวงตามีรอยยิ้มฉายผ่าน509
“นี่ก็จะจากไปแล้ว?”เมื่อคืนไม่ได้นอน พอเช้าตรู่ก็ปรากฏตัวที่ห้องบรรทม มองดูนางด้วยสีหน้าเหนื่อยล้า เขาถามนางเป็นอย่างไร?นางก็บอกว่าอยากมานอนที่ห้องบรรทมของเขาสักตื่นนอนแล้วทั้งช่วงเช้า เมื่อครู่เพิ่งจะตื่นอย่างสบาย ตอนนี้ก็รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างรีบร้อนต้องการจะจากไป“ข้าไม่ไป ท่านก็จะอยู่ที่นี่ตลอด ความจริงท่านยุ่งกว่าข้า เพียงแค่เพราะข้ามาแล้วจึงได้อยู่ในห้องบรรทมเป็นเพื่อนข้า แน่นอนว่าข้าไม่สามารถที่จะทำให้ท่านเสียเวลาไ
