องครักษ์วังหลวงแต่ละคนขมวดคิ้วแน่นคนที่มาไม่ใช่คนธรรมดานอกจากพวกเขาจะปูพรมค้นหาทุกที่แล้ว ก็ไม่มีวิธีอื่นฮ่องเต้ที่สวมใส่ชุดคลุมมังกรสีเหลืองบริสุทธิ์ นั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน เขาเริ่มหยิบสาส์นราชการของเหล่าขุนนางชั้นผู้ใหญ่มาพลิกอ่านทีละเล่ม หลังจากนั้นก็ฉุกคิดอะไรได้ทันทีค่อยๆวางสาส์นราชการลง มองไปทางกระบอกกลมๆข้างโต๊ะที่ใส่รูปภาพไว้โดยเฉพาะ จากนั้นก็หยิบภาพหนึ่งออกมารูปแรกเปิดออก แววตาของฮ่องเต้เปล่งประกายทันใด ด้านในเป็นสาวงามที่งามลํ้าเลิศเป็นที่สุดผู้หนึ่ง เป็นภาพที่เหมือนมีชีวิต รอยยิ้มของหญิงสาวแทบจะสามารถดึงดูดวิญญาณคนให้หลงใหลได้ผู้นี้ไม่ใช่คนอื่น แต่เป็นหลานเยาเยาที่เคยมีรูปโฉมชื่อเสียงดังสะเทือนในเวลาหนึ่งดูไปดูไป สายตาที่ละโมบของฮ่องเต้ก็สลดลงในพริบตา ถอนหายใจเบาๆ : “น่าเสียดาย น่าเสียดาย!”หลังจากที่เขาพูดว่าน่าเสียดายติดต่อกันสองสามประโยค ยื่นมือไปลูบคนบนภาพสัมผัสไปพลาง โศกสลดไปพลาง431
“ทำไมผู้หญิงที่งดงามถึงได้ตายไปแล้วนะ? ข้ายังไม่ได้แตะต้องเลยนะ!”หลังจากนั้นครู่หนึ่ง!เขาได้เอาภาพม้วนแล้ววางกลับเข้าไปในกระบอกอีกครั้ง จากนั้นก็เอาอีกภาพหนึ่งจากด้านข้างออกมา เมื่อเปิดออก ก็เป็นเงาสีแดงเลือดสดสะท้อนเข้าไปในดวงตาภาพนี้ยังคงเป็นหญิงงามหยาดเยิ้มเป็นที่สุดผู้หนึ่งแต่กลับมีความสวยงามที่แตกต่างไปต่างหญิงงามก่อนหน้านั้น ผู้หญิงในภาพสวมชุดคลุมสีแดงเลือดทั้งตัว ท่าทางมีเสน่ห์เย็น
