โหลวเย่วดีอกดีใจขึ้นมาในทันใด แต่ดีใจยังไม่ถึงสองสามวินาที ทั้งใบหน้าก็ละห้อยลงมาในพริบตา“แต่ข้าได้ยินว่า เขาพาผู้หญิงผู้หนึ่งกลับไปที่จวนตอนกลางดึก ยังจะให้ผู้หญิงผู้นั้นอยู่ที่จวนคืนหนึ่ง หากไม่ใช่ผู้หญิงที่เขาชอบ จะพาคนอื่นเขาเข้าบ้านได้อย่างไรล่ะ?”โหลวเย่วมักจะใส่ใจกับความเคลื่อนไหวของจวนเจ้าพระยาซื่อสัตย์เสมอ ดังนั้นนางก็รู้จักคนใช้ของจวนเจ้าพระยาซื่อสัตย์หนึ่งสองคน เรื่องเซียวซื่อจื่อพาผู้หญิงกลับมาอาศัยที่จวนคืนหนึ่ง นางก็รู้มาจากปากของคนใช้ นางกลัดกลุ้มใจเพราะเรื่องนี้มาระยะหนึ่งยังคิดว่าเป็นเซียวซื่อจื่อมีผู้หญิงที่ใจหมายปองแล้วดังนั้นนางรู้สึกว่าตัวเองควรสละสิทธิ์ได้ยินดังนั้นหลานเยาเยาก็หรี่ตาลงในพริบตาเรื่องเช่นนี้สามารถแพร่ออกมาได้ จวนเจ้าพระยาซื่อสัตย์ก็ชั่งเก็บความลับไว้ไม่อยู่ไปแล้ว?ช่างเถอะ คิดเล็กคิดน้อยมากขนาดนั้นทำไม?ยังไงซะ เรื่องของเซียวจิ่นหยูก็ไม่ได้ทำให้เกิดคลื่นใหญ่อะไร คนอื่นก็คงไม่ไปสืบอะไร?ถึงเวลาโหลวเย่ว……423
“ทำไมเจ้าต้องสนใจความเคลื่อนไหวทุกอย่างของเขาขนาดนี้?”คำพูดได้เอ่ยถึงขั้นนี้แล้ว หลานเยาเยาเหมือนกับว่าจะเข้าใจความรู้สึกของโหลวเย่วแล้ว ด้วยเหตุนี้รีบมองสีหน้าของโหลวเย่วทันที พบว่าบนแก้มของนางเริ่มย้อมเป็นสีแดงระเรื่อ จึงได้มั่นใจยิ่งขึ้นว่าโหลวเย่วชอบเซียวจิ่นหยูถามด้วยความตะลึงว่า : “เจ้าชอบเขามาก ต้องเป็นเขาเท่านั้นหรือ?”เมื่อคำพูดนี้โพล่งออก
