ากนั้นพวกเขาก็ล้อมวงด้วยกันไม่รู้ว่าพูดอะไรสีหน้าของคนชราที่อยู่ในชุดสีเข้มผู้นั้นเคร่งขรึม แววตาครุ่นคิด ให้คนรู้สึกถึงความเคร่งขรึมเย็นชาชนิดหนึ่งทันใดนั้น!สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย ร่างกายขยับ เกิดการหายตัวไปต่อหน้าของผู้เฒ่าสี่ห้าคนนั้นทันทีเหล่าผู้เฒ่าเกิดความรู้สึกประหลาดใจในทันที412
“ทำไมไปแล้ว? ยังหารือไม่ดีเลยนะ!”“ไม่รู้ คาดว่ามีเรื่องรีบร้อนอื่นต้องไปทำ”“เช่นนั้นก็ไม่สามารถที่จะรีบร้อนจนแม้คำพูดสักประโยคก็ไม่พูด ก็เล่นหายตัวไปนะ!”พวกเขาเจ้ามองดูข้า ข้ามองดูเจ้า จนเมื่อตาแก่พบเงาร่างที่คุ้นเคยเงาหนึ่งอยู่ที่ประตูที่ชำรุดทรุดโทรม ถึงได้ขมวดคิ้วทำหน้าตา บอกผู้เฒ่าที่เหลืออยู่สามสี่คนทำให้สีหน้าของผู้เฒ่าทั้งกลุ่มเปลี่ยนไปมาก แต่ละคนหมุนตัว ในดวงตามีภาพหลานเยาเยาที่สวมใส่ชุดสีแดงอยู่ กำลังมองดูพวกเขาด้วยรอยยิ้มที่เหมือนไม่ได้ยิ้ม“นังหนู เจ้าสะกดรอยพวกข้าทำไม?”หลานเยาเยากรอกตาขาวใส่เขาแวบหนึ่ง และไม่พูดจา แล้วเหยียบเข้าในห้องโดยตรง หลังจากที่ค้นหาแล้วรอบหนึ่งจึงได้ค่อยๆเอ่ยว่า :“ไม่ตามพวกท่าน ข้าจะรู้เบาะแสของตาเฒ่าเย่นได้อย่างไร?”ผู้เฒ่าบ้าผู้นี้ นานขนาดนั้นแล้ว คิดไม่ถึงว่ายังจะไม่ยอมพบนาง หรือว่าเป็นเพราะเรื่องตราราชลัญจกรหยกแห่งราชวงศ์เก่า?ไม่ใช่หน่า!หากเป็นเพราะอันนี้แล้ว ขณะที่นางจงใจแอบเอาตราราชลัญจกรหยกแห่งราชวงศ์เก่ามอบให้ฮ่องเต้ ก็จะต้องกระโดดออกมาตีนางหนักๆสักรอ
