บ หรือว่าดุด่านางแล้วแต่ว่าเขาไม่มี413
ดังนั้นนางตะโกนเสียงดัง :“ข้าจะบอกว่าตาเฒ่าเย่น ท่านโกรธข้าอยู่ใช่หรือไม่? ข้าได้เตรียมขาไก่มากมายขาหมูและเตรียมขนมแต่ละชนิดไว้รอให้ท่านปรากฏตัวหากว่าท่านยังไม่ออกมาอีก ข้าก็ไม่อยากยอมรับท่านปู่บุญธรรมผู้นี้แล้ว”ไม่ว่านางจะพยายามพูดปลุกระดมความรู้สึก แต่คำตอบของเขากลับเป็นความเงียบไร้เสียงใดๆผู้เฒ่าสี่ห้าคนที่อยู่ด้านหลังนาง ไม่เคยเห็นนางมีท่าทางเช่นนี้มาก่อน ค่อนข้างทำตัวไม่ถูก แต่ก็ล้วนไม่ได้พูดจาพวกเขารู้ เย่นเฉิงเสี้ยงไม่พบหลานเยาเยาก็มีความลำบากใจของเขาที่วัดใต้ต้นบุพเพ หลังจากที่ราชครูเทียนเวิงเห็นพวกเขาแล้ว ก็ได้รู้ว่าเย่นเฉิงเสี้ยงไม่เพียงแค่มีชีวิตอยู่ ยังกลับมาแล้วด้วย ดังนั้น เริ่มตั้งแต่เวลานั้น ราชครูเทียนเวิงก็ได้สืบหาเบาะแสของเย่นเฉิงเสี้ยงมาโดยตลอดดังนั้นเย่นเฉิงเสี้ยงไม่สามารถติดต่อกับหลานเยาเยาได้ เกรงว่าราชครูเทียนเวิงจะคาดโทษตัวอันตรายที่เหลืออยู่ของราชวงศ์เก่าให้แก่นางถ้าเป็นเช่นนี้ไม่เพียงทำลายแผนการของหลานเยาเยา ยังทำให้หลานเยาเยาตกอยู่ในสถานการณ์ที่ถูกกระทำเป็นอย่างมากอีก……ตั้งนานแล้วก็ไม่ได้ยินการตอบสนองหลานเยาเยาก็ถอนหายใจออกมาทันใด “เอาเถอะ! ดูท่าแล้วยังไม่ถึงเวลา”จากนั้นก็เอาขาหมูอันหนึ่งออกมา วางไว้บนโต๊ะด้านข้าง แล้วกล่าวต่อ :414
“ข้ารู้ว่าท่านอยู่ที่นี่ ไม่พบก็ไม่พบสิ อย่าลืมกินขาหมูล่ะ! ข้าไปแล้ว ไม่รบกวนท่านแล้
