ว”หลานเยาเยาวางขาหมูดีแล้วก็หันหลังจากไป ราวกับว่าไม่มีความอาลัยอาวรณ์หลังจากที่มั่นใจว่านางจากไปแล้วชายชราในชุดคลุมสีดำ จึงได้เดินออกมาจากที่ลับช้าๆ เขามาถึงข้างประตูห้องมองดูทิศทางที่หลานเยาเยาหายตัวไป พยักหน้าด้วยความโล่งใจ จากนั้นก็มาที่ข้างๆโต๊ะ หยิบขาหมูขึ้นมา เริ่มแทะขาหมูภายใต้สายตาที่ตะลึงงันของผู้เฒ่าสี่ห้าคนพวกเขาเคร่งครัดต่อตัวเอง ปฏิบัติตามกฎอย่างเคร่งครัดโดยไร้การประนีประนอมของเฉิงเสี้ยงขุนนางชั้นผู้ใหญ่ที่ให้ความสำคัญในกฎระเบียบเป็นธรรมเนียมปฏิบัติมาโดยตลอด เริ่มจากเมื่อพบพวกเขา เขาก็มีท่าทางที่จริงจังมาตลอดแต่ตอนนี้ล่ะ?มือจับขาหมู แทะทีละคำทีละคำอย่างรวดเร็ว ไหนเลยจะมีท่าทางที่จริงจัง?จะต้องเป็นก่อนที่พวกเขาจะปรากฏตัวเป็นแน่เย่นเฉิงเสี้ยง ก็โดนหลานเยาเยาพาเสียคนแล้วแต่ทว่า!ดูๆไปพลาง พวกเขาก็ล้วนกลืนนํ้าลายโดยไม่รู้ตัวนังหนูก็จริงๆเลย ชั่งไม่รู้จักเก็บไว้ให้พวกเขาสักหน่อย…
415
