ผู้ที่ซ่อนตัวอยู่ในที่ลับไม่ใช่ว่าล้วนไปหมดแล้วหรือ?หลังจากที่นํ้าเสียงที่เย็นชาและกระหายเลือดดังขึ้น ศีรษะของเขาก็หันไปทางที่รู้สึกว่ามีคน ทั้งคนราวกับว่าเป็นปีศาจจากนรก ทั่วร่างแผ่กระจายไปด้วยกลิ่นอายความชั่วร้าย“เป็นข้า!”นํ้าเสียงที่น่าฟังของหญิงสาวดังขึ้นเย่แจ๋หยิ่งตะลึงงันเล็กน้อยมองเห็นเงาร่างที่คุ้นเคยเดินออกมาจากหัวโค้งอย่างช้าๆ ร่างกายสวมชุดสีแดงคลุมเสื้อคลุมสีดำ มองสีหน้าไม่ชัด แต่รัศมีเพียงพอชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่ในรถม้าผู้นั้นเห็นดังนั้น สีหน้าเย็นชามาหาเรื่อง?“เป็นภรรยา!”ภรรยา?คือพราชายาเย่?หรือว่าตัวเองถูกขังไว้นานเกินไปแล้ว เพราะว่าไม่รู้เลยสักนิดว่าเขาได้แต่งงานเมื่อใดแต่ว่า ในเมื่ออ๋องเย่พูดว่าเป็นพราชายาเย่ เช่นนั้นก็เป็นคนกันเอง ชายวัยกลางคนจึงได้วางใจ367
แต่ทว่า ก็อดไม่ได้ที่จะรีบสังเกตผู้หญิงที่เดินเข้ามาอย่างช้าๆอย่างละเอียด ท่าทางงดงามน่าทึ่ง รัศมีก็คาดว่ามีเพียงอ๋องเย่เท่านั้นที่พอจะสามารถต้านทานได้“เจ้ามาได้อย่างไร?”แววตาของเย่แจ๋หยิ่งเผยถึงความอ่อนโยน นํ้าเสียงนุ่มนวลอบอุ่น“เรื่องที่เกิดขึ้นที่สวนว่างฮัววันนี้ท่านก็คงจะรู้แล้ว ข้าคิดไตร่ตรองไปมายังไงก็รู้สึกว่าต้องบอกท่านสักคำ ก่อนหน้านี้ไปถึงจวนอ๋องเย่ ปรากฏว่าท่านไม่อยู่ ได้รู้จากปากขององครักษ์ลับว่าท่านมาที่จวนราชครู ดังนั้นจึงรอท่านอยู่ด้านนอกจวนราชครูเห็นท่านไม่เป็นไรข้าก็วางใจแล้ว”หลานเยาเยากล่าวอย่
