เมื่อเห็นลักษณะท่าทางที่ดูตึงเครียด หลานเยาเยาก็สงสัย ดังนั้นนางจึงหยิบผ้าเช็ดหน้ามาคลี่ออก และอ้าปากจะพูดทันทีที่อ้าปาก ก็ได้กลิ่นเหม็นเน่าที่ไม่อาจจะหายใจเข้าได้อีกส่งกลิ่นโวย นางจึงหันศีรษะไปอีกด้านทันที“อ้วก…”แม้ว่าจะไม่ได้อาเจียนอะไรออกมา แต่ก็ยังพะอืดพะอมอยู่ตลอดนางยังไม่ทันจะอาเจียนเสร็จ ก็ได้เห็นชายตัวใหญ่ทั้งสองคนก้มตัวลง จากนั้นก็อาเจียนประสานต่อจากนาง“อ้วก…”“อ้วก…”“……”“.…..”เหตุผลที่พวกเขายังไม่ได้พูดคุยอะไรกันในตอนนี้ก็เพราะหลีกเลี่ยงการได้กลิ่นเหล่านั้น แต่พวกเขาก็ไม่อาจจะปล่อยให้ตนเองขาดอากาศจนหายใจไม่ออกได้ ดังนั้นพวกเขาจึงไม่อาจจะกลั่นกลิ่นเหม็นเน่าเหล่านั้นไว้ได้จื่อเฟิงยังพอไหว หลังจากอาเจียนออกมาสองสามครั้ง ก็วิ่งไปอีกข้างหนึ่ง แต่จื่อซีกลับดูแย่กว่า ดูเหมือนกับเขาจะกำลังอาเจียนเอาสิ่งที่กินไปทั้งหมดออกมาอาเจียนออกมาอย่างรุนแรงตลอดเวลา จนดวงตาเบิกโพลง332
องครักษ์ที่พวกเขาพามาด้วยตอนนี้ได้หายไปอย่างไร้ร่องรอย ได้ยินแต่เพียงเสียงอาเจียนที่ดังออกมามันช่างน่าตื่นเต้นจริง ๆดูเหมือนว่าจะยืนห่างไม่ไกลมากพอดังนั้นนางจึงถอยกลับไปยังสถานที่ไกลมากขึ้นไปอีก เมื่อรู้สึกโล่งสบายขึ้น หลานเยาเยาจึงให้พวกเขามารวมตัวกันเพื่อปรึกษาว่าจะทำอย่างไรกันต่อไปท้ายที่สุดก็ไม่มีวิธีการใดๆ หลานเยาเยาทำได้เพียงให้ปกปิดไว้ด้วยผ้า ราดยานํ้าบางอย่างลงไปเพื่อลดผลกระทบจากกลิ่นเหม็น หลังจากทำเสร็จก
