านเยาเยาดึงแขนเสื้อของตนเองกลับ จากนั้นมองไปที่หานแสด้วยท่าทางเตือนกล้าที่จะหยาบคายอีกครั้งและนางก็ไม่เกรงใจอีกต่อไป“ทำไมชุดคลุมของเจ้าถึงได้ยัดของใส่ได้เยอะขนาดนี้” หานแสถามแล้วยังมีพวกขวดกระป๋องสิบกว่าขวด และห่อจื๋อจื่อ(ของที่มีบทบาทคล้ายไม้ขีดในสมัยโบราณจีน)อีก ตอนนี้ผ้าเช็ดหน้าก็มาอีก เหมือนสิ่งของก็ยังรับมาไม่หมด“ตอนนี้ไม่มีแล้วไม่ใช่หรือ”หลานเยาเยาเลิกคิ้วเล็กน้อย ยกมุมปากขึ้นตามรอยยิ้มมาตรฐานของเทพธิดาล้อเล่น!จะบอกให้พวกเขารู้หรือเมื่อเห็นพวกเขายังคงสงสัย นางจึงค่อยๆ แง้มริมฝีปาก “พวกเจ้ามองข้าจะมีประโยชน์อะไร ไม่ได้มีอะไร ข้าก็แค่ดึงผ้ามาปิดเอาไว้ ข้าไม่เอาของที่ใช้แล้วให้พวกเจ้าหรอก”เย่หลีเฉินและหานแสเงียบไปครู่หนึ่งนางและพวกเขาหมายความว่าอย่างนี้หรือแยกไม่ชัด!ทันใดนั้น สีหน้าของเย่หลีเฉินก็เปลี่ยนไป และเขาก็แผดเสียง310
“ระวัง”แมลงประหลาดตัวเล็กๆ ที่เล็กแต่ไม่เล็กตัวหนึ่ง ไต่ออกมาจากบนกำแพง และเทพธิดาก็พิงไปบนผนัง แมลงประหลาดนั้นก็ได้ไต่ไปบนคอของนางหลานเยาเยาก็รู้สึกได้ยกมือขึ้นตบคอ จากนั้นลูบสองสามครั้ง แล้วดีดแมลงลงไปในกองไฟโดยตรง……“……”
311
