สะบัดไปอย่างแรง ห่อจื๋อจื่อก็ตกลงไปกลางทุ่งดอกกระดูกในแนวโค้งอย่างสมบูรณ์แบบ“ฟู่ฟ่าฟู่ฟ่า……”เมื่อจุดไฟสารอินทรีย์ขาวจะติดไฟ และไฟจะลุกโชติช่วงในทันที ราวกับราดนํ้ามันก๊าดเพื่อป้องกันเอาไว้ก่อนพวกเขาสองคนก้าวถอยหลังออกมา และเห็นไฟด้านในเริ่มลุกหนักขึ้นเรื่อยๆ ควันก็ยิ่งหนาขึ้นเรื่อยๆ หลานเยาเยาก็ได้สอดมือเข้าไปในเสื้อคลุม จากนั้นหยิบผ้าเช็ดมือที่แช่นํ้ายาฆ่าเชื้อผืนหนึ่งออกมาคลุมตัว และปิดปากปิดจมูกเอาไว้ทั้งสองคนที่ยังคงเฝ้าดูไฟที่โหมกระหนํ่าอยู่นั้น เมื่อสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวของหลานเยาเยา ก็มองไปในชุดคลุมของนางในเวลาเดียวกันน่าแปลก·ชุดคลุมของนางใหญ่แค่ไหนกันแน่ ดูเหมือนว่าจะเป็นของอะไรล้วนแต่สามารถยัดใส่เข้าไปได้หมด แต่เมื่อยัดใส่ของได้เยอะขนาดนั้น ทำไมเวลาเดินไปไหนก็ไม่หลุดออกมาเลยแม้ว่าเย่หลีเฉินจะงุนงง แต่กลับไม่อาจจะจับมือถือแขนได้แต่แตกต่างกันกับหานแสเขาค่อยๆ หรี่ตาลง และจับแขนของนางโดยตรงด้วยการกระทำที่เป็นประโยชน์จากนั้นยกแขนขึ้น และมองไปข้างในแขนเสื้อ ดูเหมือนกระเป๋าที่อยู่ตรงเสื้อคลุมนั้นไม่มีสิ่งของอะไรเลยสายตาที่ดูงุนงงนั้นยิ่งหนักขึ้นเรื่อยๆ ……309
ในที่สุดเขาก็ยังยื่นมือออกไปและบีบแขนเสื้อกว้างๆ สองสามครั้ง กระเป๋าที่อยู่ด้านในก็ไม่มีของอะไรเลย นอกจากเนื้อผ้าแล้วก็มีแต่เพียงเนื้อผ้า“ทำอะไรน่ะทำอะไร” ไม่ใช่แค่เตรียมผ้าเช็ดมือให้พวกเจ้าหรือไง! จะต้องจับมือถือแขนหรือ”หล
