แต่คุณหนูผู้นั้นกลัว ขณะที่ท่านชายคลานเข้าไปหานางนั้น นางก็ก้าวถอยหลังทีละก้าวพวกเขาอยู่ในห้องด้านล่างของข้างๆ ตำหนัก ซึ่งอยู่ในสภาพที่ทรุดโทรมมานานหลายปีมาก และมีความชื้นเล็กน้อย เดิมใช้เป็นห้องเพาะเมล็ด อาจเป็นเพราะความอับชื้น จึงถูกทิ้งร้างไปเสียงก็ดังเอี๊ยดเมื่อเท้าเหยียบลงบนกระดานไม้ ราวกับหนักหน่อยๆ จนอาจจะเหมือนทำให้กระดานไม้แตกทันใดนั้นเอง!เสียง “แกรก” ดังขึ้น กระดานไม้ก็พังจริงๆ“โอ๊ย……”“โอ๊ย……”ยิ่งไปกว่านั้นชิ้นส่วนขนาดใหญ่ก็หัก ในเวลาเดียวกันคุณหนูและท่านชายผู้นั้นก็ตกลงไป หลุมที่ผิดปกตินั่นก็ถูกแยกออก ความมืดสลัวด้านล่าง ราวกับความลึกที่มองไม่เห็นนั้น เมื่อสองคนนั้นหล่นลงไปก็ไม่ได้ยินเสียงแล้วก็เหมือนกับปากเหวขนาดใหญ่ ที่กลืนกินทั้งสองคนลงไปอย่างเงียบๆ ……ทางหลานเยาเยา พวกเขาได้เดินไปตามทางที่คดเคี้ยว และหยุดได้หยุดลงอีกครั้งดูเหมือนว่าจะวนเป็นวงกลมแต่กลับไม่เห็นอะไรเลย แต่กลับทำให้พวกเขายิ่งระวังมากขึ้นเพราะพวกเขาได้กลิ่นดอกไม้ที่ดูเหมือนจะอยู่ที่นั่น ในตอนแรกมันไม่ชัดเจน แถมยังคิดว่าเป็นแค่ภาพลวงตา สุดท้ายกลิ่นดอกไม้ก็ชัดเจนมากขึ้น298
สำหรับกลิ่นดอกไม้ชนิดนี้ไม่ต้องพูดถึงหลานเยาเยาและหานแส แม้แต่จื่อซีและจื่อเฟิงก็ยังหวาดกลัวอยู่ดีนั่นคือกลิ่นของดอกกระดูกขาวนี่!ทางเดินที่พวกเขาอยู่ตอนนี้ กว้างกว่าทางเดินที่พวกเขาเพิ่งลงค่อนข้างมากจื่อซีก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว พูดกระซ
