อจื่อซีมองแล้ว ก็รู้สึกได้ว่าคุณหนูที่ต้องการจะลงโทษถิงเมี่ยนนั้นเหมือนจะเป็นเรื่องจริง จึงอยากจะปาดเหงื่อให้ถิงเมี่ยนอย่างเงียบๆและป่ายเม่ยเซิงที่อยู่เบื้องหน้าที่เกือบจะดีขึ้นจากพิษนั้นแล้ว ไม่รู้ว่าเกิดอะไร จู่ๆเท้าของเขาก็เย็นลงทันที หากไม่ใช่ซาหมั่นเฉิงคอยปกป้องเขาอยู่ข้างๆ เกรงว่าเขาคงจะล้มลงกับพื้นแล้ว“เป็นอะไรหรือ พิษแมลงบนมือของเจ้ายังไม่ดีขึ้นหรือ” ซาหมั่นเฉิงเหลือบมองไปที่เขา และพูดอย่างสงสัย“เปล่า เปล่า เกือบหายแล้ว”“ยังไม่รีบไปอีก”301
“เท้า เท้าแพลง”“……” สำหรับเจ้าคนอวดดีนี้ สีหน้าซาหมั่นเฉิงก็ไม่ค่อยดีนัก แต่มือก็ยังคงรั้งร่างของเขาไว้อย่างไม่รู้ตัวหลานเยาเยามองการขยับของอีกฝ่ายที่อยู่ด้านหน้าอย่างสงสัย ปฏิกิริยาหนักขนาดนี้ พิษยังไม่ได้รับการแก้อีกหรือเป็นไปไม่ได้!สำหรับวิชาการรักษาของตนเองนั้น หลานเยาเยาค่อนข้างมั่นใจ ดูท่าแล้วคงอึดอัดจริงๆไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใครที่พูดขึ้นมาว่า “มีการเคลื่อนไหวข้างหน้า”เดิมทีที่ทุกคนต่างระแวดระวังอยู่แล้ว เมื่อได้ยินประโยคนี้ก็ยิ่งระแวดระวังมากขึ้นไม่นานทุกคนก็หยุดลง หลานเยาเยาก็เดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วพวกป่ายเม่ยเซิงและซาหมั่นเฉิงที่ลงมือก็ได้ถอยหลังมา และหลีกทางให้กับหลานเยาเยาเท่าที่เห็น อุโมงค์ด้านหน้าได้สิ้นสุดทางแล้ว และสุดทางนี้ค่อนข้างแปลก ดูเหมือนว่าพวกเขาจะเดินวนมาที่มาที่นี่อีกครั้ง……มีประตูหินบานหนึ่งที่ปลายสุด ซึ่งประต
