งหน้าสองสามก้าว เพื่ออยากจะดูว่าอาการบาดเจ็บของเสี่ยวเหลียนเป็นอย่างไร?แต่กลับถูกหลานเยาเยามองอย่างรำคาญ และเอาเสี่ยวเหลียนหมุนกลับมาเผชิญหน้ากับพวกเขา……“อ๊าย ผี!”ทุกคนร้องอย่างหวาดกลัวมีบางพวกที่ขี้ขลาด ก็ขาอ่อนลงกับพื้นทันที ส่วนถังมู่หวั่นหน้าซีด ยืนสงบแข็งแกร่ง ชี้ไปบนฟ้าพูดเสียงสั่นเทา:“ท่านทำอะไรกับเสี่ยวเหลียน?”“อา มาถึงตอนนี้แล้ว ยังวางแผนทำร้ายผู้อื่นอีกหรือ ไม่มีตารึไง? รบกวนเจ้าช่วยดูให้ชัดเจน หัวและร่างกายของเสี่ยวเหลียนถูกกัดกินไปส่วนหนึ่ง แต่ยังแข็งแรงมีชีวิตชีวา เจอคนก็กัด เจ้าคิดว่านางยังเป็นคนอยู่ไหม?260
จะบอกเอาไว้ก่อนนะ ทางที่ดี พวกเจ้าต้องอย่าให้มันกัด ไม่งั้นพวกเจ้าก็จะกลายเป็นสัตว์ร้ายที่ไร้ความเป็นมนุษย์”ในตอนนี้หญิงชาวสวนที่ถูกมัดไว้บนต้นไม้ ก็สลัดผ้าไหมหลุด อ้าปากใหญ่ที่เต็มไปด้วยเลือด แล้วพุ่งไปทางเหล่าท่านชายคุณหนูทันใดนั้นพวกเขาก็ตกใจวิ่งกระเจิง ต่างคนต่างวิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิตหลานเยาเยาหรี่ตา!สมควรตาย!หากเป็นเช่นนี้ต่อไป คนที่ติดเชื้อจะเพิ่มขึ้นเรื่อย……ดังนั้นนางจึงย้ายสายตามามองเย่หลีเฉินที่ยังคงหานํ้ากรดอยู่ ก็ต้องพบว่าเขาไม่ได้ห้อยดาบวิเศษไว้บนตัว ส่วนมีดที่อยู่ในมือของตนเองนั้น หากต้องการจะหั่นแยกส่วนคงต้องยุ่งยากเล็กน้อยขณะนั้นพอดี เย่หลีเฉินก็เห็นนํ้ากรดตกอยู่กลางพงหญ้า คิดจะยกมือตะโกนเรียกเทพธิดาแต่ก็ต้องพบร่างสีม่วงเข้มบินมาและหยุดอยู่ข้างหลานเ
