พอฟังถึงตรงนี้ นัยน์ตาของเย็นหงก็ประกายออกมาเล็กน้อย จากนั้นก็มองไปยังทิศทางที่ขาหมูบินลอยมา นั่นเป็นต้นไม้ใหญ่ มีใบไม้ถี่ยิบ มองอะไรก็ไม่ชัดแต่หลังจากที่ขาหมูถูกโยนเข้ามาด้านใน ก็ไม่ได้มีการเคลื่อนไหวอีก คาดว่าพวกเขาจะได้รับขาหมูแล้วในไม่ช้า จื่อซีและจื่อเฟิงก็บินออกมาจากความมืด หลังจากนั้นก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าหลานเยาเยา และคำนับนาง“ขอบพระทัยคุณหนู!”ในมือของพวกเขาสองคนถือขาหมูไว้คนละอัน“อย่างไร ก็ไม่ใช่ให้พวกเจ้ากินฟรีๆ หลังจากกินเสร็จช่วยหากระดานไม้และตะปูมาให้ข้า หลังจากนั้นก็ปิดตายหน้าต่างและประตูใหญ่ห้องบรรทมให้ข้าด้วย”ทันทีที่พูดออกไปไม่เพียงแต่เย็นหงที่ตกใจแม้แต่จื่อซีและจื่อเฟิงก็ยังตะลึง จื่อซีถามอย่างงงๆว่า: “คุณหนู อยู่ดีๆทำไมต้องทำอะไรห้องบรรทมด้วย?”คุณหนูจะทำอะไร?คงไม่ใช่เพราะได้รับการกระตุ้นอะไร แล้วก็ต้องการปิดประตูฝึกฝนใช่ไหม?ท่ามกลางสายตาที่งวยงงของพวกเขา หลานเยาเยาก็กระแอมเบาๆ ขี้เกียจจะพูดอะไรเยอะแยะกับพวกเขา“กินเสร็จแล้วก็ทำงาน ไม่ต้องถามว่าทำไมให้เยอะแยะ”207
ชิ!จะเพราะอะไรได้อีกหล่ะ?ก็กันไฟ กันขโมย กันอ๋องเย่ไง!ตกกลางคืนตำหนักเทพธิดาวันนี้แปลกประหลาดมาก ประตูใหญ่ของตำหนักปิดไวสิ่งที่ทำให้คนรู้สึกยิ่งประหลาดก็คือ ห้องบรรทมของเทพธิดา หากมองจากด้านนอกก็ไม่ได้พิเศษอะไร แต่หากมองจากด้านใน ประตูและหน้าต่างของห้องนั้นถูกตอกตะปูปิดตาย แม้แต่ยุงตัวเดียวก็เข้ามาไม่ได้จื่อซ
