“หลานเยาเยา รอข้าก่อน ข้า ข้ามีคำจะเอ่ยกับเจ้า!”ในนํ้าเสียงของเขาเห็นได้ชัดว่าค่อนข้างรีบร้อน แต่หลานเยาเยาได้ยินเสียงแล้วก็ไม่ได้หยุดลง แต่เดินไปด้านหน้าของตัวเองป่ายเม่ยเซิงรีบวิ่งไปหา ขวางหน้านางไว้ เพราะว่าเดินอย่างรีบร้อนยังเห็นได้ชัดว่าหอบอยู่“หลานเยาเยา ข้าพูดกับเจ้านะ!”คราวนี้หลานเยาเยากลับหยุดฝีเท้าลง มองดูเขานิ่งๆ จากนั้นก็ขมวดคิ้ว จึงได้เอ่ยปากพูด : “มีอะไรก็พูดเถอะ!”“เจ้ายังจะมาที่เรือแห่งความสิ้นหวังอีกหรือไม่?”ถามอันนี้?ยังคิดว่าป่ายเม่ยเซิงตามออกมาอย่างไม่กลัวผลลัพธ์ จะมีเรื่องสำคัญที่ต้องการพูด กลับคิดไม่ถึงว่าจะถามเพียงคำถามไร้สาระอย่างหนึ่งแต่นางก็ยังตอบ“ไม่รู้!”“เช่นนั้นพวกเรายังได้พบหน้ากันอีกหรือไม่?”ป่ายเม่ยเซิงไม่รู้ว่าหลานเยาเยาพูดคุยอะไรกับเจ้าของเรือบ้าง แต่เขารู้ สีหน้าของทั้งคู่ไม่สู้ดีนัก คาดว่าเพราะพูดคุยจนแตกร้าวแล้วหรืออย่างไร“วางใจเถอะ! ได้เจอสิ”194
ในไม่ช้าถังมู่หวั่นก็จะจัดงานชมดอกไม้ที่สวนว่างฮัวแล้ว ราชครูเทียนเวิงเลี้ยงบำรุงพิษกู่จิ้นไว้ที่นั่น นางจะไม่ปล่อยโอกาสนี้ไป หานแสก็ไม่แม้ว่าจะกับหานแสจะเกิดความไม่พอกันต่อใจ แต่ระหว่างพวกเขาก็ยังมีความสัมพันธ์แบบร่วมมือกัน พวกเขายังมีศัตรูคนเดียวกันแน่นอนว่าต้องร่วมมือกันกำจัดพิษกู่จิ้นเหล่านั้นทิ้งไป ถึงเวลาหานแสน่าจะใช้คนของยิงจวนแน่นอน!ผู้มีฝีมือชั้นสูงของสองสามคนนั้นของเรือแห่งความสิ้นหวัง หานแสก็ต
