้องพามาด้วยแน่นอนมีความเป็นไปได้มากที่สุดก็คือซาหมั่นเฉิง ไม่ว่าอย่างไรเขาก็มีใจที่เข้าได้กับทุกฝ่าย ต่อคนต่อเรื่องราวก็ล้วนจัดการได้อย่างดีมาก“เช่นนั้นก็ดี เยาเยา ข้าหวังว่าเจ้าจะอยู่ดีตลอด”ความจริงเรื่องของเจ้าของเรือเขาก็ร่วมด้วยมาตลอด แต่คำสั่งของเจ้าของเรือเขาไม่กล้าขัดขืนมีบางเรื่องไม่พูด ก็รู้สึกว่าทำผิดต่อหลานเยาเยาโดยตลอด ในใจรู้สึกไม่สบายใจเป็นอย่างมาก แต่เขากลับไม่สามารถพูดออกมาได้“เจ้าวางใจเถอะ ก่อนหน้าที่ศัตรูยังไม่ตาย ข้าจะต้องอยู่ดีเป็นแน่” สายตาที่เฉียบคม นํ้าเสียงที่เฉยเมย สุดท้ายหลานเยาเยาได้ทอดสายตาไปที่ร่างของป่ายเม่ยเซิง“ป่ายเม่ยเซิง ข้าไม่รู้ว่าทำไมเจ้าต้องการให้ข้ารู้ หานแสทำให้ข้าเป็นเทพธิดาเพื่อหลอกใช้ข้า ข้าก็ไม่รู้ว่าเขาจงใจบอกให้ข้ารู้ผ่านจากปากของเขาหรือไม่ แต่ว่า ก็ยังต้องกล่าวคำว่าขอบใจสักหน่อย”195
ขณะที่เอ่ยคำนี้ร่างกายของป่ายเม่ยเซิงแข็งทื่อขึ้นเล็กน้อย สีหน้าเปลี่ยนไปนิดหน่อย แต่นั่นเป็นเพียงเรื่องในชั่วพริบตาเท่านั้น“ที่เจ้าพูดข้าล้วนไม่เข้าใจ ข้าป่ายเม่ยเซิงทำการตามคำสั่งโดยตลอด เจ้าขอบใจข้าทำไม แต่เจ้าอย่าพูดเลอะเทอะต่อหน้าเจ้าของเรือก็พอแล้ว แต่ วันหนึ่งพวกเราจะกลายเป็นศัตรูกันไหม? ข้าไม่อยากเป็นศัตรูกับเจ้าหญิงงามผู้นี้”เมื่อได้ยินประโยคนี้ หลานเยาเยาตกตะลึงเล็กน้อย มองสำรวจเขาดีๆอีกรอบ จึงได้ตอบออกไปอย่างไม่ชัดเจนเสียงหนึ่ง“ใครจะรู้ล่ะ?”เหตุก
