มองจากภาพรวม เห็นได้ชัดว่าหลานเยาเยาสะบักสะบอมกว่ามากแต่ทว่า!หานแสกลับเป็นผู้เก็บมือก่อนจากนั้น เอามือไขว้หลังเหมือนไม่มีเรื่องอะไร พูดอย่างสบายๆ :“เป็นดังคาด มีความสามารถอยู่บ้าง ก็กล้าก่อเรื่องวุ่นวายที่เรือแห่งความสิ้นหวังเพียงนี้ หลานเยาเยา เจ้าเปลี่ยนแล้ว”ประโยคสุดท้ายเขาพูดเบามาก แต่กลับเจือปนไปด้วยอารมณ์ที่แตกต่าง“ข้าเปลี่ยนหรือไม่เปลี่ยน สามปีก่อนท่านก็ได้รู้แล้วไม่ใช่หรือ? แต่จากที่ข้ามองท่านไม่ได้เปลี่ยนเลย เพียงแค่ใช้ประโยชน์จากคนขึ้นมา เมื่อเทียบกับสามปีที่แล้วมากกว่า เพื่อบรรลุเป้าหมายไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็เอาด้วยกลจริงๆ”หานแสฟังเข้าใจความนัยของนาง ร่างกายกระตุกเล็กน้อย จากนั้นก็โบกมือ ปิดประตูใหญ่ห้องส่วนตัวโดยตรง ปิดบังสายตาของคนที่ดูอยู่ด้านนอกเขาเดินขึ้นมาข้างหน้าช้าๆ เพ่งมองดวงตาของหลานเยาเยาเขม็ง หลังจากมาถึงด้านหน้าของนาง ก็จะเอื้อมมือไปสัมผัสเส้นผมของนางแต่กลับถูกหลานเยาเยาหันหลบไปโดยตรงหานแสหัวเราะอย่างชั่วร้ายเสียงหนึ่ง เอามือที่ค้างกลางอากาศครึ่งนึ่งเก็บกลับมา“ถ้าเจ้าอยากจะเอาความเกลียดต่ออ๋องเย่มาลงที่ร่างกายข้า ข้าก็เต็มใจยอมรับ188
แต่ เรื่องประเภทนี้เจ้าต้องบอกก่อนสักหน่อย อย่างไรซะสูญเสียเหรียญเงินเป็นจำนวนมากไม่ว่า ยังจะทำให้ชื่อเสียงของเรือแห่งความสิ้นหวังของข้าดีรับความเสียหายอีก ไม่เหมาะสมจริงๆ”“เจ้าของเรือ ท่านเพียงแค่สูญเสียกำลังทรัพย์และชื่อเสียงเหล่าน
