หนีของหมอที่วิ่งประกาศอย่างสุดชีวิต เริ่มจากห้องส่วนตัวที่อยู่ใกล้การแข่งขันการรักษาที่สุด คนทั้งกลุ่มก็พลั่งพรูออกมา จากนั้นก็วิ่งหนีไปทั่วทุกทิศทุกทางสุดท้ายจากหนึ่งส่งต่อเป็นสิบจากสิบส่งต่อเป็นร้อย ทั้งเรือแห่งความสิ้นหวังเดือดพล่านไปหมดเสียงร้องขอความช่วยเหลือ เสียงร้องตะโกน เสียงกรีดร้องแหลมด้วยความหวาดกลัว ตลบไปทั้งเรือแห่งความสิ้นหวัง ภายในไม่กี่อึดใจ ลูกค้าที่ขึ้นเรือมาก็วิ่งหนีไปหมดแล้ว แม้แต่ลูกเรือบางส่วนของเรือแห่งความสิ้นหวังก็ทยอยขึ้นฝั่งไปมากกว่าครึ่งเกิดเหตุความวุ่นวายขึ้นอย่างกะทันหัน ป่ายเม่ยเซิง ซาหมั่นเฉิงและโจ๋จุนชิงก็มาดูสถานการณ์ที่การแข่งขันการรักษากันหมดในห้องส่วนตัวควันขาวเพิ่งจะจางไปเห็นหลานเยาเยาถอดหน้ากากออก พิงอยู่บนเก้าอี้โดยไม่ได้ทำอะไร งีบหลับไปพลาง ฮัมเพลงเบาๆไปพลาง ท่าทางอิสระสบายอกสบายใจ พวกเขาแต่ละคนล้วนมีแววตาที่สับสนขึ้นมานี่นางกำลังทำอะไรอยู่?บ้าไปแล้วจริงๆหรือ?182
หลังจากที่ซาหมั่นเฉิงโจ๋จุนชิงเข้าห้องไปแล้ว พิงข้างกำแพงเหมือนกันโดยไม่ได้นัดหมาย จ้องมองดูนางอย่างเงียบๆ อะไรก็ไม่ได้พูดอะไรก็ไม่ได้ถาม ก็รออยู่ตรงนั้นเพียงเฉยเฉยแต่ป่ายเม่ยเซิงที่โดยปกแล้วง่ายๆสบายๆก็ไม่เหมือนกันแล้วเขาเกาศีรษะเล็กน้อย มาถึงด้านหน้าของหลานเยาเยาอย่างรวดเร็ว ถามด้วยความสงสัยเป็นอย่างมาก :“เจ้าจงใจ? เจ้าคิดทำอะไรกันแน่?”เรื่องเมื่อครู่ เห็นได้ชัดว่าเป็นหลานเยาเยาต
