รรดาผู้คนของหานแส มาพร้อมกลิ่นอายความเย็นยะเยือก เดินเข้ามาทีละก้าวทีละก้าวแววตาของเขาลึกซึ้งมองไม่เห็นก้นบึ้ง มุมปากกลับแขวนรอยยิ้มที่ชั่วร้ายไว้เล็กน้อย ทำให้เมื่อคนได้เห็นก็เกรงกลัวเป็นอย่างมากฆ่าซาหมั่นเฉิงและโจ๋จุนชิงรีบจัดท่าทางร่างกายให้ตรงทันที ยืนดีๆอย่างเคารพและนอบน้อม ป่ายเม่ยเซิงกลับถอยหลังไปอยู่ข้างๆ เมื่อยกมือทำความเคารพหานแสแล้วก็ไปยืนกับซาหมั่นเฉิงพวกเขาแล้วหลานเยาเยากลับไม่กระดิก นางเพียงเงยหน้ามองเขาอย่างขี้เกียจแวบหนึ่ง ริมฝีปากยกขึ้นแล้วกล่าว :“ในที่สุดเจ้าของเรือก็ยอมออกมาแล้วหรือ?”184
อำนาจแรงกดดันที่แข็งแกร่งค่อยใกล้เข้ามาเรื่อยๆ นางก็ไม่ได้ถอย เมื่อสายตาทั้งสองคนประสานกันในฉับพลันนั้น แสงไฟลุกโชนในทันที ทำให้ทั้งสองหรี่ตาลงเล็กน้อย“ความกล้าหาญยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆแล้ว อาจจะเพราะในวันปกติข้ารักเอ็นดูเจ้าเกินไป ทำให้ลืมหมดแม้แต่กฎเกณฑ์”นํ้าเสียงของหานแสไม่ได้เยือกเย็น กระทั่งยังมีรอยยิ้ม แต่เขาที่เป็นเช่นนี้ จึงได้ทำให้คนรู้สึกหวาดผวา“กฎเกณฑ์ของเรือแห่งความสิ้นหวัง ฐานะที่เป็นสมาชิกผู้หนึ่งของเรือแห่งความสิ้นหวัง ข้าจะกล้าลืมได้อย่างไร? ข้าทำตากฎมาตลอด แต่ลูกค้าบางคน กลับจงใจไม่ทำเรื่องตามกฎ ข้าทำเช่นนี้ก็เพราะจนปัญญา ขอให้เจ้าของเรือโปรดอภัย”“อภัย ได้สิ! ข้าจะดู ว่าเจ้ามีความสามารถเท่าไหร่ที่จะทำให้ข้าให้อภัย”พูดพลาง เมื่อร่างของเขาแฉลบตัว กลายเป็นเงาสีม่วง โจมต
