ู้นั้นเริ่มมีควัน ยาผงที่โดนผิวหนังเกิดเสียงเหมือนกับถูกนํ้ามันทอดจากนั้นถูกกัดกร่อนด้วยความเร็วที่เห็นได้ด้วยดวงตา“รีบช่วยข้า ยาถอนพิษอยู่……อยู่……”หมอผู้นั้นร้องอย่างสังเวชไปพลางคิดอยากยื่นมือเข้าไปที่หน้าอกหยิบยาถอนพิษไปพลาง แต่กลับหวาดผวาต่อการพบเห็น มือของเขาได้ถูกกัดกร่อนไปมากกว่าครึ่งแล้ว“อ้า……”177
เวลาเพียงไม่กี่พริบตา คนผู้นั้นแม้จะร้องก็ร้องไม่ออกแล้ว ล้มไปกับพื้นโดยตรงตายแล้วจากนั้นร่างกายของยังคง “ซือซือ” ดังอยู่ การกัดกร่อนยิ่งเร็วขึ้นเรื่อยๆ มีหมอบางคนที่ขี้ขลาด หลังจากที่เห็นหัวขาดแล้ว ตกใจจนหน้าซีดขาว ทรุดไปนั่งบนพื้นหลังจากนั้นสองสามนาทีหลานเยาเยามองดูนํ้าเลือดที่ยังคงซือซือเป็นฟอง ในตาเป็นความเฉยเมยแปรเปลี่ยนเป็นแอ่งเลือดเหอะ ภัยพิบัติที่นำมาด้วยตัวเอง!บรรดาผู้คนมองดูคนผู้นั้นกลายเป็นเลือดอยากหวาดกลัวอย่างที่สุด แต่ละคนห่างออกไปไกลๆ ไม่มีสักคนกล้าเข้ามาช่วยเขา ตอนนี้เห็นเขากลายเป็นเลือด พวกเขานอกจากความหวาดกลัว ก็มีเพียงมองอย่างเฉยเมยไม่มีสักคนกล้าพูด และไม่มีสักคนกล้าขยับ“นี่ก็เรียกว่าสร้างภัยพิบัติเองสมควรตาย ก่อนหน้านี้บอกพวกเจ้าไว้นานแล้วละเมิดกฎเกณฑ์ของที่นี่ก็มีเพียงทางตายเส้นทางเดียว ตอนนี้พวกเจ้าเชื่อแล้วหรือยัง?”บรรดาผู้คนตกใจจนถูกทำให้หวาดผวาแล้ว หลังจากได้ยินเสียงของนาง ก็รีบพยักหน้าดั่งลูกไก่ที่จิ๊กข้าวทันที“เชื่อเชื่อเชื่อ หมอเทวดาพูดอะไรพวกเราเชื่อทั้
