งเพิ่งจะสังเกตเห็นจางอวิ๋นที่ค่อยๆ ปลดฮู้ดพรางตัวออก เผยให้เห็นร่างสูงสง่าที่ยืนอยู่ข้างกายอวี๋สุ่ยเอ๋อร์
นางอดไม่ได้ที่จะหันไปมองอวี๋สุ่ยเอ๋อร์ด้วยความสงสัย “สุ่ยเอ๋อร์ เขาคือ…”
“พี่หญิงอวี่จี เขาคือท่านอาจารย์ของข้าเองเจ้าค่ะ!”
อวี๋สุ่ยเอ๋อร์รีบแนะนำด้วยความภาคภูมิใจ
“อาจารย์?”
อวี่จียังคงงุนงงจับต้นชนปลายไม่ถูก
“มิใช่เวลามาสนทนาความหลัง รีบกลืนพวกนี้ลงไปเสีย!”
จางอวิ๋นเอ่ยขัดจังหวะด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด พร้อมกับสะบัดมือเรียก ‘บัวราชันย์เมตตา’ ที่เคยใช้กลีบหนึ่งจัดการกับมารเหี่ยวเฉาออกมา ครานี้เขาแบ่งบัววิเศษทั้งดอกออกเป็นหลายสิบส่วน แล้วส่งพลังผลักมันลอยไปตรงหน้าอวี่จีและเงือกตนอื่นๆ
อวี่จีและพรรคพวกยังคงลังเลด้วยความหวาดระแวง แต่เมื่อเห็นอวี๋สุ่ยเอ๋อร์พยักหน้ายืนยันด้วยแววตาเชื่อมั่น พวกนางจึงกัดฟันคว้าชิ้นส่วนบัววิเศษนั้นกลืนลงคอไป
“อ๊าก!” “โอ๊ย!”…
ทันทีที่โอสถวิเศษล่วงลำคอ อวี่จีและเหล่าเงือกต่างกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด ร่างกายล้มลงไปดิ้นทุรนทุรายกับพื้นราวกับถูกไฟเผา
อวี๋สุ่ยเอ๋อร์ตกใจหน้าถอดสี “ท่านอาจารย์ นี่มัน…”
“มิต้องตระหนก ประเดี๋ยวก็ดีขึ้น!”
จางอวิ๋นโบกมือวูบหนึ่ง
เพียงไม่กี่ลมหายใจ
