จางอวิ๋นทอดสายตามองออกไปเบื้องหน้า
ในยามนี้ ผู้อาวุโสหกแห่งเกาะเชียนไห่กำลังยืนสงบนิ่งอยู่ที่ริมชายฝั่งแห่งหนึ่ง ไม่ไกลออกไปนัก มีสะพานหินขนาดมหึมาที่ทอดตัวยาวเหยียดหายเข้าไปในม่านหมอกหนาทึบ ตั้งตระหง่านอยู่อย่างน่าเกรงขาม
“เรียนคุณชาย ข้ามสะพานใหญ่นี้ไปก็คือเขตของเกาะที่สามแล้วขอรับ”
ผู้อาวุโสหกกล่าวแนะนำด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง “บนสะพานแห่งนี้มีการป้องกันแน่นหนายิ่งนัก มีระดับหยวนอิงเฝ้ายามอยู่หลายคน โดยมีหัวหน้าผู้คุมคือ ‘ผู้อาวุโสคุมกฎ’ ของเกาะเชียนไห่ ระดับพลังของมันอยู่ขั้นหยวนอิงสูงสุด ถือเป็นตัวตนที่แข็งแกร่งที่สุดในระดับหยวนอิงของเกาะเราเลยก็ว่าได้ขอรับ!”
จางอวิ๋นถามสวนกลับตรงประเด็น “มีระดับแปลงเทพหรือไม่?”
“เอ่อ… เรื่องนี้ข้าน้อยไม่แน่ใจขอรับ”
ผู้อาวุโสหกส่ายหน้าเจื่อนๆ “เกาะที่สามนั้นเป็นเขตหวงห้าม ข้าไม่ค่อยได้มีโอกาสเข้าไป ยอดฝีมือที่เฝ้าอยู่หน้าฉากที่เก่งกาจที่สุด เท่าที่ข้ารู้ก็คือผู้อาวุโสคุมกฎผู้นี้แหละขอรับ!”
“ตกลง เจ้าจงไปหาที่ซ่อนตัวเสีย ข้าจะเข้าไปเอง”
จางอวิ๋นออกคำสั่งเสียงเรียบ
ผู้อาวุโสหกพยักหน้ารับคำสั่งอย่างรู้รู้งาน ก่อนจะรีบผลุบหายเข้าไปในป่าทึบข้างทางทันที
สิ้น
