ึม ราวกับว่าประลองยุทธกับคนที่นั่งอยู่บนรถเข็นไม่ใช่เรื่องที่เอาเปรียบคนที่ด้อยกว่า และสีหน้าของนางก็เรียบเฉย ดูท่าทางเหมือนแค่รอให้เจ้าพระยาเซียวเอ่ยปากตอบตกลงเท่านั้นเจ้าพระยาเซียวได้ยินคำพูดแบบนี้ของนางแล้ว สีหน้าก็ตึงไปครู่หนึ่ง ไม่รู้ว่าควรจะร้องไห้หรือหัวเราะดี“ในเมื่อเทพธิดามีความสนใจเช่นนี้ ข้าอยากจะปฏิเสธไม่ประลองด้วยคงจะไม่ได้แล้ว ดูท่ากระดูกแก่ๆนี้ก็ควรจะขยับเขยื้อนเคลื่อนไหวแล้ว”ได้ยินเช่นนั้น!หลานเยาเยาเลิกคิ้วเล็กน้อย มุมปากมีรอยยิ้มที่เจตนาไม่ชัดเจนปรากฏขึ้นเล็กน้อย กล่าวด้วยนํ้าเสียงไม่เค็มไม่จืด(ธรรมดาๆ):“ไม่ต้องหาสถานที่อื่นแล้ว ประลองกันที่นี่แหละ วางใจเถอะ! เราประลองพอเป็นพิธีให้รู้ถึงวรยุทธของอีกฝ่ายก็พอ ข้าคนนี้ก็เคารพผู้อาวุโสและรักเด็กอยู่ไม่น้อย”เห็นว่าเจ้าพระยาเซียวผลักล้อรถเข็น เห็นได้ชัดว่าจะออกไปหาสถานที่กว้างขวางข้างนอกประลองแน่นอนว่านางไม่สามารถปล่อยให้เขาออกไปได้127
เซียวจิ่นหยูรออยู่ข้างนอกไม่ไกลออกไป ถ้าหากรู้ว่านางจะประลองยุทธกับท่านพ่อที่พิการและร่างกายก็ยังอ่อนแอของเขาแล้ว คาดว่าคงจะชักกระบี่จี้มาที่คอของนางโดยตรงเลย!เห็นเจ้าพระยาเซียวกระตุกมุมปากของเขาสำเร็จเดิมทีเขากำลังคิดออกไปหาสถานที่ประลองยุทธ คำพูดก็มาถึงคอแล้ว ยังต้องถูกอดกลั้นกลับเข้าไปใครให้นางเป็นเทพธิดาล่ะ?สถานะยังเทียบเท่าองค์หญิงเจ้าพระยาเช่นเขาก็ต้องทำตามความเห็นของนาง“ได้!” เจ้าพ
