ระยาเซียวพยักหน้า “เช่นนั้นก็ที่นี่แล้วกัน!”เดิมที เจ้าพระยาเซียวเตรียมพร้อมจะเริ่มแล้ว นึกไม่ถึงว่าหลานเยาเยายังพูดคำที่ทำคนอึ้งจนพูดไม่ออกมาอีกคำ:“เจ้าพระยาเซียว เราประลองกันพอเป็นพิธีให้รู้ถึงวรยุทธของอีกฝ่ายก็พอ ท่านอย่ารังแกข้าที่เป็นคนรุ่นหลังล่ะ!”“……”เจ้าพระยาเซียวรู้สึกอยากร้องไห้แต่ไม่มีนํ้าตา ใครรังแกใครเนี่ย?เสียงของหลานเยาเยาเงียบไปไม่เท่าไหร่ สีหน้าท่าทางของพวกเขาทั้งสองก็เคร่งขรึมขึ้นมาทันทีเพราะเจ้าพระยาเซียวนั่งอยู่บนรถเข็น การที่เดินไปมาต้องอาศัยการหมุนล้อรถเข็น หากต้องการจู่โจม จะหนักเกินกำลังอย่างมาก128
ดังนั้น ทำได้แค่นั่งอยู่บนรถเข็น รอให้หลานเยาเยาเป็นคนเริ่มลงมือก่อนอย่าเห็นว่า ร่างกายเจ้าพระยาเซียวอ่อนแอ ผอมจนดูเหมือนจะเหลือแต่กระดูกแต่พอประลองยุทธกับนางขึ้นมา กลับมีพลังที่น่าเกรงขามดุจดั่งเสือ มีพลังทำให้คนประหลาดใจแต่ว่า!ถึงอย่างไรเขาก็ไม่ได้ฝึกฝนวรยุทธมาหลายปีแล้ว และร่างกายก็รับไม่ไหวสองสามรอบลงมา ในขณะที่เขาก็รู้สึกว่าหนักเกินกำลังอยู่เล็กน้อย ก็แอบประหลาดใจที่วรยุทธของเทพธิดาจะยอดเยี่ยมเช่นนี้ ทั้งที่อายุยังน้อยขนาดนี้ถ้าหากหมั่นขยันฝึกฝนวรยุทธตลอด ความสามารถในวันหน้าทำให้คนทึ่งมากแน่นอนตอนที่ประหลาดใจอยู่ เขาไม่ทันได้ระวังตัว ก็ถูกหลานเยาเยาถือโอกาสจู่โจมถึงตัวแต่พูดขึ้นมาก็แปลก หลานเยาเยาหาลงมือแต่เท้าที่ไม่มีความรู้สึกของเจ้าพระยาเซียวโดยเฉพาะ สุดท้
