ายนางก็ยิ้มออกมา จู่โจมไปที่แขนของเขาโดยตรง ท่าทางภาคภูมิใจอย่างมาก ปลายนิ้วมือขาวเนียนเรียวยาวกลับจับไปที่ชีพจรของเจ้าพระยาเซียวในเวลาที่ไม่รู้เนื้อรู้ตัว“ไม่เลว ไม่ได้ฝึกฝนวรยุทธมาหลายปีขนาดนี้แล้ว วรยุทธกลับไม่เสื่อมถอยเลยแม้แต่น้อย ยิ่งแก่ก็ยิ่งแกร่งจริง!”ทันใดนั้น!แววตานางเป็นประกายขึ้นมาเล็กน้อย ก็เอามือกลับไป129
เจ้าพระยาเซียวหายใจอย่างลำบากเล็กน้อย ลมหายใจไม่มั่นคงเล็กน้อย บนหน้าผากก็มีคราบเหงื่อปรากฏขึ้นมาคิดว่าคงเพราะไม่ได้ใช้วิทยายุทธมานาน ถึงได้เป็นเช่นนี้“เทพธิดาถ่อมตนเกินไปแล้ว อายุน้อยๆก็มีกำลังภายในที่น่าทึ่งเช่นนี้ และกระบวนท่ารุนแรงชัดเจนและรวดเร็ว น่าชื่นชมจริงๆ”คำพูดนี้ เจ้าพระยาเซียวกล่าวอย่างนอบน้อมและจริงใจแต่ว่า!ไม่ได้ออกกำลังมานานแล้ว ระหว่างการต่อสู้สีหน้าของเขาซีดขาวลงไปเล็กน้อยแน่นอน เขาก็รู้ว่า การประลองยุทธเมื่อครู่ เทพธิดาจงใจออมมือให้เขาทุกท่าไม่ได้ลงมือบนตัวเขาอย่างเต็มที่เพียงแต่ว่า……ทำไมนางต้องทำเช่นนี้ด้วย?เพียงแค่อยากหยั่งเชิงวรยุทธล้วนๆแค่นั้นหรือ?“ขอบคุณที่ชม เจ้าพระยาเซียวท่านไม่บาดเจ็บใช่ไหม? เราแค่ศึกษาแลกเปลี่ยนกัน อย่าคิดว่าข้ารังแกท่านล่ะ”สำหรับคำชม หลานเยาเยารับเอาไว้อย่างหน้าหนามากและคนเขานั่งอยู่บนรถเข็นแท้ๆ อีกทั้งไม่ได้ฝึกฝนวรยุทธมาหลายปี นางยังจะดื้อด้านประลองยุทธกับเขา สุดท้ายนางชนะแล้ว ยังจะพูดว่าไม่ได้รังแกเขาใบหน้านี้……“มิกล้าม
