ี่ยนไปเป็นซับซ้อนขึ้นมาวันต่อมาฟ้าเพิ่งจะสางขึ้นมาไม่นาน หลานเยาเยาที่ไม่ได้นอนทั้งคืน เดิมก็นั่งพิงข้างกำแพงอยู่แล้ว ด้านหน้าของนางมีโต๊ะหรูหราวางอยู่บนโต๊ะมีการจัดวางที่เรียบง่าย มีถาดอันหนึ่ง หนึ่งกานํ้าชาถ้วยชาสี่ใบหนึ่งในถ้วยชาถูกนางบีบเอาไว้ในมือเบาๆ กำลังคิดอะไรเพลินๆอยู่ ไม่ทันรู้สึกตัวก็ยกมือที่ถือถ้วยชาขึ้นแล้วส่งไปถึงปากเอ๋?ไม่มีนํ้าชา?ตอนหยิบถ้วยชามาถึงปากแล้วถึงพบว่า ถ้วยชานี้ว่างเปล่าแล้ว เปิดฝากานํ้าชาออกก็ไม่มีนํ้าชาแล้วทันใดนั้น!แววตาหลานเยาเยาเป็นประกายขึ้นมา เอียงศีรษะเล็กน้อย“ดงๆๆ……”“พวกเจ้าเข้ามา รีบเข้ามา เสียงเบาๆหน่อย”เสียงฝีเท้ามากมายดังมาจากข้างนอก ดูเหมือนยังมีผู้หญิงกลุ่มหนึ่งจงใจลดเสียงลง113
ไม่รู้ว่าพวกนางจะทำอะไร หลานเยาเยาเลยวางถ้วยชาไว้บนโต๊ะ รอคอยอย่างเงียบๆ ไม่ช้าก็มีเสียง “ซีๆซูๆ” ดังออกมาเหมือนกำลังทำความสะอาด และเหมือนจงใจเดินไปเดินมาหน้าประตูห้องผ่านไปนานพักใหญ่สาวใช้ที่ทำความสะอาดอยู่ข้างนอกก็มองไปที่ท้องฟ้า พบว่าข้างในยังไม่มีการเคลื่อนไหว อดที่จะวิพากษ์วิจารณ์เสียงเบาขึ้นมาไม่ได้:“นี่เป็นผู้หญิงคนแรกที่ซื่อจื่อพากลับมา ไม่รู้ว่าหน้าตาจะเป็นอย่างไร?”“คิดว่าคงไม่เท่าไหร่หรอก เวลานี้แล้ว ยังไม่รู้จักลุกขึ้นมา ไม่ใช่คุณหนูตระกูลใหญ่อะไรแน่ๆ”“เจ้าอย่างพูดไปเรื่อยเปื่อย ฟังจากองครักษ์ที่ทำความสะอาดห้องนี้เมื่อคืน เป็นสาวงามที่สวยงามมากๆ”“ชิ บนโลก
