เซียวจิ่นหยูก็รู้สึกได้เช่นกัน คนที่หลบซ่อนตัวอยู่ในที่ลับเก่งมาก หลังจากที่พูดกับนางจบ ก็เดินไปอย่างสนใจแค่ตนเองหลานเยาเยายกมุมปากขึ้น ตามเขาจากไปทันทีครู่ต่อมา หลังจากที่เป็นป้ายขนาดใหญ่ของจวนเจ้าพระยาซื่อสัตย์แล้ว หลานเยาเยาอดรู้สึกอ้าปากค้างทำอะไรไม่ถูกเล็กน้อยไม่ได้ แต่นางไม่ได้พูดอะไร แต่ว่าเดินตามเซียวจิ่นหยูเข้าไปแต่ว่า!หลังจากที่เดินเข้าจวนเจ้าพระยาซื่อสัตย์แล้ว คนที่สะกดรอยตามนางก็จากไปจริงๆ“นี่คือสถานที่ปลอดภัยที่เซียวซื่อจื่อพูดถึง? ไม่ได้มีเจตนาอื่น?”“ก็ต้องเป็นสถานที่ปลอดภัยอยู่แล้ว หากเทพธิดารู้สึกว่าข้ามีวางแผนมุ่งร้ายอย่างอื่น เทพธิดาก็สามารถจากไปเองได้เลย” เซียวจิ่นหยูก็ไม่ฝืนใจ“แล้วไปเถอะแล้วไปเถอะ ดึกๆดื่นๆ ข้าก็ไม่มีที่ให้ไป”ได้ยินดังนั้น!เซียวจิ่นหยูยิ้มเล็กน้อย จากนั้นเดินไปนำทางอยู่ข้างหน้า ทั้งคู่ต่างก็ไม่ได้พูดอะไรเดินเงียบๆข้างหน้าคนหนึ่งข้างหลังคนหนึ่งเดินไปถึงข้างลานแห่งหนึ่ง ข้างในยังมีแสงเทียนสลัวๆ ในห้องยังมีเสียงไอดังออกมาเป็นระยะๆ เสียงนั้นฟังดูทุ้มตํ่าและแก่เฒ่าเล็กน้อยหลานเยาเยาพบว่า105
เมื่อเดินถึงเดินตรงนี้ เซียวจิ่นหยูก็จงใจลดฝีเท้าลง เหมือนว่ากลัวคนข้างในจะได้ยินเอ่อ……คนที่อาศัยอยู่ข้างในเป็นใคร?หลานเยาเยาสงสัยมาก มีใจอยากแกล้งเซียวจิ่นหยูเสียหน่อยดังนั้นจึงกล่าวอย่างจงใจ: “ละลาบละล้วงถามหน่อย คนที่อาศัยอยู่ข้างในคือ……”เซียวจิ่นหยูไม่รู้ว่านา
