งจะส่งเสียงเอ่ยถามในเวลานี้ และเสียงของนางยังจงใจพูดดังขึ้นมาเล็กน้อย ด้วยมารยาทแล้วเขาไม่ตอบไม่ได้:“นี่คือท่านพ่อของข้า เพราะสุขภาพไม่ค่อยดี ทุกคืนจะนอนไม่ค่อยหลับ”สำหรับท่านพ่อคนนี้ เซียวจิ่นหยูให้ความเคารพ และเอ็นดูสงสาร ตั้งแต่ท่านพ่อสูญเสียความสามารถในการเดินไป ก็ไม่เคยเห็นเขายิ้มอย่างร่าเริงอีกเลยและร่างกายของเขาก็ยิ่งอ่อนแอลงไปเรื่อยๆ แย่ลงไปทุกปี เซียวจิ่นหยูรู้สึกละอายใจมากท่านพ่อของเซียวจิ่นหยู เช่นนั้นก็คือเจ้าพระยาสิได้ยินมาว่าสมัยก่อนในสนามรบเจ้าพระยาท่านนี้เป็นถึงแม่ทัพเอกผู้โด่งดัง อยู่ในสนามรบมาตลอดหลายปี ไม่มีลูกมาตลอดหลังจากถึงวัยกลางคนแล้ว ถึงได้ลูกชายมาคนหนึ่ง ตั้งชื่อว่าเซียวจิ่นหยู ถึงแม้ว่าเจ้าพระยาจะรักเซียวจิ่นหยูเป็นพิเศษ แต่ไม่เคยให้ท้ายเขาเลยในตอนที่เซียวจิ่นหยูยังเด็ก ก็พาเขาไปฝึกฝนหาประสบการณ์ในสนามรบแล้ว106
ในการต่อสู้ที่โหดร้ายครั้งหนึ่ง เพื่อช่วยลูกชายเจ้าพระยา ได้รับบาดเจ็บสาหัสทำให้ร่างกายส่วนล่างแทบจะขยับไม่ได้เลย ได้แต่นั่งอยู่บนรถเข็นแม้ว่าเซียวจิ่นหยูจะพยายามลดเสียงลงให้เบาที่สุดแล้ว ก็ยังไม่สามารถรอดพ้นหูของเจ้าพระยาเซียวที่อยู่ในห้องไปได้“เซียวจิ่นหยู ดึกดื่นป่านนี้แล้วทำไมเจ้ายังไม่นอน?”นํ้าเสียงฟังดูโกรธเล็กน้อย กล่าวจบ เจ้าพระยาเซียวก็ไอออกมายากลำบากอีกครั้ง“ท่านพ่อ มีเพื่อนมาเยี่ยม ดังนั้นเลยกลับมาช้าไปหน่อย”“เพื่อน? ฮึ เพื่อนที่เอาแต่กิ
