นและเที่ยวเล่นพวกนั้นอีกแล้วหรือ? เจ้าเอาแต่เที่ยวเล่นสนุกไปวันๆ ดื่มเหล้าคลายทุกข์ ทำไมไม่เรียนรู้จากอ๋องเย่บ้าง?”ถูกเจ้าพระยาด่าเช่นนี้ เซียวจิ่นหยูรู้สึกขายหน้าเล็กน้อยแต่ได้ยินท่านพ่อของตนเอ่ยถึงอ๋องเย่ เซียวจิ่นหยูอดที่จะมองสีหน้าของหลานเยาเยาไม่ได้ พบว่านางไม่ได้รู้สึกไม่ชอบใจ จึงกล่าวตอบกลับไปว่า:“ท่านพ่อ เป็นเพื่อนปกติธรรมดา”เอ่อ?เพื่อนยังมีแบ่งแบบปกติกับแบบไม่ปกติ?หลานเยาเยาแอบกลอกตาใส่เขาครู่หนึ่งอยู่ข้างนอกเซียวจิ่นหยูขึ้นชื่อเรื่องสุภาพเรียบร้อยมีความรู้กว้างขวางและความสามารถมากมาย เป็นที่ชื่นชมและหมายปองของหญิงสาวมากมาย107
นึกไม่ถึงว่าตอนอยู่บ้านจะกลัวเจ้าพระยาเซียว กลัวจนถึงขึ้นนี้ นี่ทำให้นางรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยแต่ทว่าเจ้าพระยาเซียวที่อยู่ในห้องกลับไม่ไว้หน้า ยังนึกว่าเซียวจิ่นหยูจงใจพูดโกหกออกมา เพื่อหลบเลี่ยงเพื่อไม่ให้ถูกด่า“เพื่อนปกติธรรมดา? ข้าก็อยากเห็นเหมือนกัน เจ้าจะสามารถพาเพื่อนปกติธรรมดาอะไรกลับมาได้”คำพูดนี้พูดเหมือนกับว่าเพื่อนที่เขาคบหาล้วนไม่ใช่คนดีอะไรตอนนี้เซียวจิ่นหยูก็ยิ่งเขินอายมากยิ่งขึ้นเขามองดูหลานเยาเยาด้วยความลำบากใจเล็กน้อย หลานเยาเยาเพียงแต่ยิ้มออกมา เป็นการแสดงว่าไม่เป็นไร“เอี๊ยด……”ประตูในห้องเปิดออกอย่างรวดเร็ว เจ้าพระยาเซียวนั่งอยู่บนรถเข็น มีองครักษ์ประจำตัวเข็นออกมา ดูออกได้ไม่ยาก สีหน้าของเจ้าพระยาเซียวในตอนนี้แย่มากเดิมทีเขายังอยา
