ที่กระบี่คู่กายขององครักษ์หน้าบากกำลังจะแทงถึงหน้าอกอ๋องเย่ ดวงตาเย็นชาดุจสระนํ้าที่เยือกเย็นคู่หนึ่งลืมขึ้นในพริบตากระบี่คู่กายในมือของเขาไม่อาจเข้าไปใกล้ได้มากกว่านี้อีก เพราะในตอนนี้เขาถูกบีบคอเอาไว้“ท่าน……”“แควก……”องครักษ์หน้าบากได้กล่าวออกมาแค่คำเดียว ก็ถูกหักคอจนตายหลังจากที่โยนศพออกไปข้างหนึ่งแล้ว เย่แจ๋หยิ่งขยับสองสามก้าวช้าๆ ไปที่ตำแหน่งข้างหน้าต่างพอดีดูเหมือนทั้งร่างกายของเขาจะไม่มีเรี่ยวแรง พิงอยู่ข้างกำแพงอย่างเอื่อยเฉื่อย คํ้าหัวเอาไว้ด้วยมือเดียว ปล่อยให้เส้นผมพัดปลิวเบาๆภายใต้สายลมแห่งการต่อสู้ เขามองดูพวกเขาแสร้งทำเป็นสู้กันอย่างเหมือนจะยิ้มแต่ไม่ยิ้มอยู่อย่างนั้นท่าทางเหมือนกำลังดูการแสดงโม่เหลียงเฉินเห็นท่าทางของเขาเป็นครั้งคราว ยังอดกระตุกมุมปากอย่างแรงไม่ได้87
เย่แจ๋หยิ่งมองไปทางหลานเยาเยา ยื่นมือตบไปบนพื้นข้างๆตัวเขา ความหมายคือให้นางไปนั่งชมพร้อมกับเขา“……” หลานเยาเยาส่ายหน้าเอามือก่ายหน้าทนดูต่อไปไม่ไหวอีกครั้งผู้ชายคนนี้……จะแสดงให้มันดีๆหน่อยไม่ได้หรืออย่างไร?“ปึง……”โม่เหลียงเฉินถูกจื่อเฟิงเตะเข้าไปอย่างแรง ล้มลงไปบนพื้นโดยตรงโม่เหลียงเฉินรู้สึกอยากร้องไห้แต่ไม่มีนํ้าตาเล็กน้อยก็แค่การแสดง พี่ชาย ไม่ต้องโหดขนาดนี้ไม่ได้หรืออย่างไร? เตะนี้มันเจ็บมากรู้หรือเปล่า?แต่ในไม่ช้า องครักษ์ลับของเย่แจ๋หยิ่งก็พังประตูเข้ามา ทั้งสองฝ่ายก็ยิ่งต่อสู้กัยอย่างดุเดือดขึ้นมาใ
